Zapraszamy na kanał Biblioteki Ossus na YouTube!


Galaktyczna wojna domowa

Z Biblioteki Ossus, polskiej encyklopedii ''Gwiezdnych wojen''.
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przeglądasz kanoniczną wersję tego artykułu.
Przejdź do legendarnej wersji tego artykułu.


Obi Stub3.png
Być może w archiwach są braki.

Ten artykuł wymaga poszerzenia.


Prosimy, rozbuduj go, korzystając z zaleceń edycyjnych i uwag zawartych w dyskusji.

Endor1.jpg
Galaktyczna wojna domowa
Początek 0 BBY[1]
Koniec 5 ABY[2]
Miejsce Galaktyka
Wynik Zwycięstwo Nowej Republiki.
Skutki
  • Upadek Imperium Galaktycznego.
  • Przywrócenie wolności w galaktyce.
Strony
Dowódcy
Bitwy Ważniejsze bitwy:

Galaktyczna wojna domowa była konfliktem zbrojnym, który ogarnął całą galaktykę i który miał miejsce w latach 0 BBY - 5 ABY. Stronami konfliktu było Imperium Galaktyczne, które sprawowało dominującą władzę w galaktyce oraz Sojusz dla Przywrócenia Republiki, który był organizacją rebeliancką, zaś w 4 ABY przeobraził się w Nową Republikę. Przyczyną wojny był bunt mieszkańców galaktyki przeciwko tyrańskim rządom Imperium. Przełomowymi bitwami w czasie galaktycznej wojny domowej były te o Yavin i o Endor. Konflikt zakończył się w 5 ABY podpisaniem Ugody Galaktycznej na Coruscant.

Początki oporu

Kilka lat przed bitwą o Yavin, senator Bail Organa wraz z byłą padawanką Ahsoką Tano rozpoczęli organizację oporu przeciw władzy Imperium. Ich praca polegała na koordynowaniu działań wielu małych grup buntowników, z których żadna nie miała pojęcia o działaniach pozostałych. Ponadto jedynie przywódcy komórek wiedzieli o istnieniu całej sieci. Miało to na celu uniemożliwienie unicestwienia całego ruchu oporu w sytuacji, gdyby jedna z grup buntowników została złapana.[3] Grupy te zostały skonsolidowane w roku 4 BBY w większe zgromadzenia[4], a ostatecznie przekształcone w roku 2 BBY w Sojusz dla Przywrócenia Republiki, na którego czele stanęła Mon Mothma.[5] Chociaż Rebelia, a później Sojusz, wiele razy ścierała się z siłami Imperium Galaktycznego, to buntownicy unikali konfliktu na większą skalę, ostatecznie odnosząc poważne straty w starciu z wielkim admirałem Thrawnem.[6]

Pierwsza Gwiazda Śmierci

Operacja Przełom

By utwierdzić swoją władzę w galaktyce i rozprawić się z wszelkimi przejawami buntu, Imperium zbudowało superbroń zdolną niszczyć planety - Gwiazdę Śmierci. Taką siłę umożliwiał superlaser wzmocniony potęgą kryształów kyber. Pracował nad nim wybitny naukowiec Galen Erso. Jednakże robił to pod przymusem dyrektora Orsona Krennica i potajemnie sympatyzował z rebeliantami. Dowiedział się, że przywożący kybery pilot Bodhi Rook ma wyrzuty sumienia z powodu tego, iż również przyczynia się do imperialnych zbrodni. Przekonując go o możliwości odkupienia win, naukowiec wysłał pilota do Sawa Gerrery, który był starym przyjacielem Galena Erso prowadzącym walkę z Imperium u samego zarania. Rook miał przekazać rebeliantom wieści o Gwieździe Śmierci. Ludzie Gerrery przejęli go, a sam Saw uwięził Bodhiego i zaczął brutalnie przesłuchiwać. W tym samym czasie Sojusz dowiedział się, że Imperium planowało testy tajnej broni i odkrył, iż stał za nią Galen Erso. Dowództwo Rebelii postanowiło sprowadzić naukowca do Bazy Jeden. W tym celu rebelianci uwolnili córkę Galena, Jyn Erso i sprowadzili na Yavin 4. Kanclerz Mon Mothma wtajemniczyła ją w sprawę i zleciła odnalezienie ojca. Konieczne było jednak najpierw uwolnienie Bodhiego Rooka. Problem polegał na tym, że Sojusz zepchnął Sawa Gerrerę na margines swojej działalności z powodu jego ekstremizmu, a teraz trzeba było odbudować dawne więzi. Jyn miała udać się do Sawa wraz z droidem K-2SO i kapitanem Cassianem Andorem z wywiadu Sojuszu. Jednak generał Davits Draven uważał, że Galen Erso był zbyt niebezpieczny i rozkazał potajemnie Andorowi, by nie sprowadzał naukowca do Bazy Jeden, lecz zabił. Cała akcja rebeliantów otrzymała nazwę Operacja Przełom.[1]

Rebelianci udali się U-wingiem na Jedhę, gdzie od jakiegoś czasu Saw Gerrera prowadził antyimperialne powstanie. Po wylądowaniu Andor i Erso udali się do Jedha City, gdzie mieli do czynienia z kolejną potyczką między lokalnymi buntownikami i imperialnymi. W jej wyniku rebelianci zostali schwytani przez ludzi Gerrery. Cassian trafił do lochu w ich kryjówce, a Jyn ponownie spotkała się z Sawem po pięciu latach. Stary żołnierz pokazał dziewczynie nagranie, na którym jej ojciec opowiadał o swojej przymusowej pracy dla Imperium i przekazał wieść o pułapce jaką ukrył w Gwieździe Śmierci. Polegała ona na tym, że na styku wzmacniacza energii i reaktora hipermaterii znajdował się słaby punkt i trafienie w niego wywołałoby eksplozję całej stacji. Galen Erso tak skonstruował superlaser, by szyb wentylacyjny prowadził właśnie w to miejsce. Cassian Andor natomiast zorientował się, iż w celi obok siedział Bodhi Rook i rozpoczął próbę uwolnienia się. W tym samym czasie superlaser został w końcu zamontowany na Gwieździe Śmierci i konieczne było jej przetestowanie. Dyrektor Krennic na miejsce testu wybrał Jedhę, by raz na zawsze skończyć z Sawem Gerrerą. Nakazał użycie siły tylko jednego reaktora i strzał w Jedha City. Miasto zostało zniszczone, a fala uderzeniowa zaczęła się rozchodzić po całym księżycu. Test wypadł pomyślnie, jednak to wielki moff Wilhuff Tarkin przejął dowodzenie nad superbronią. Wytłumaczył protestującemu Orsonowi, że to z powodu tego, iż jeden z podlegających mu naukowców z Eadu, zdradził i pomógł w dezercji Bodhiego Rooka. Ludzie Gerrery zaczęli ewakuację, lecz on sam postanowił się poświęcić i poniósł śmierć. Z kolei rebelianci z Yavina 4 uciekli z Jedhy U-wingiem dzięki K-2SO, który czuwał w pogotowiu. W ostatniej chwili wskoczyli w nadprzestrzeń. Oprócz droida, Erso i Andora na pokładzie kanonierki uratowali się także Bodhi Rook, Baze Malbus i Chirrut Îmwe.[1]

Rebelianci udali się na Eadu, gdzie zespół naukowców na czele z Galenem Erso pracował nad superlaserem. Baza Jeden również otrzymała te informacje. Jednak podczas próby podchodzenia do lądowania U-wing zawadził o skały i rozbił się, lecz załoga przeżyła. Kwatera na Yavinie 4 straciła z nimi łączność i generał Draven wdrożył plan awaryjny wysyłając na Eadu eskadrę X-wingów i Y-wingów. Andor chcąc wykonać potajemny rozkaz wyszedł wraz z Rookiem pod pretekstem rozejrzenia się, a następnie zbył towarzysza, by poszukał promu na pobliskim lądowisku. W tym momencie na Eadu przybył Orson Krennic, by dowiedzieć się, który naukowiec pomógł Bodhiemu Rookowi w dezercji. Cassian miał Galena na muszce, jednak zawahał się i nie wykonał rozkazu Davitsa Dravena. W tym samym czasie Jyn dowiedziała się, że kapitan wywiadu miał broń ustawioną w trybie snajperskim i poszła na spotkanie z ojcem, a za nią ruszyli jeszcze Baze i Chirrut. W wyniku przesłuchania Krennica, Galen Erso przyznał się do winy. K-2SO odzyskał łączność z Yavinem 4 i Cassian dowiedział się o nadciągających myśliwcach Sojuszu. Widząc, że Jyn znajdowała się na platformie poprosił o odwołanie eskadry, lecz było już za późno. Po chwili X-wingi i Y-wingi zaatakowały. W wyniku bombardowania Galen Erso został śmiertelnie ranny, a Orson Krennic musiał się ewakuować. Jyn zdążyła zamienić z ojcem ostatnie słowa, który następnie zmarł na jej rękach. Imperium wysłało myśliwce TIE do odparcia ataku. Po krótkiej walce myśliwce Rebelii wycofały się, a załoga U-winga ewakuowała się z Eadu na pokładzie promu typu Zeta, który K-2SO i Bodhi Rook wykradli z pobliskiego lądowiska. W wyniku nalotu laboratoria Inicjatywy Tarkina zostały zniszczone.[1]

Początek wojny

Zobacz główny artykuł: Bitwa o Scarif.
Sojusz przypuszcza atak na Scarif.

W wyniku zniszczenia Jedha City, na Yavinie 4 odbyło się zebranie odnośnie faktu posiadania przez Imperium superbroni zdolnej do niszczenia planet. Większość cywilnej części Rady Rebeliantów była przerażona potęgą stacji i sugerowała poddanie się lub ukrycie floty. Jednakże Jyn Erso nawoływała do walki i żądała, by Sojusz wysłał swoje siły na Scarif, gdzie znajdowały się plany Gwiazdy Śmierci. Najmocniej popierał ją dowodzący armadą Rebelii admirał Raddus. Wobec braku jednomyślnej decyzji, Mon Mothma nie mogła wyrazić zgody na atak. Jednakże młoda Erso uzyskała poparcie kompanów i wraz z kilkunastoma innymi żołnierzami postanowili przeniknąć na Scarif na pokładzie przejętego promu typu Zeta. Bodhi Rook podczas odlotu nadał jednostce kryptonim Łotr 1. Dowodzenie nad nią przejął Cassian Andor. Po dotarciu nad tropikalną planetę rebelianci użyli imperialnych kodów znajdujących się w SW-0608, by otrzymać zgodę na otworzenie bramy w otaczającym świat polu ochronnym i lądowanie na powierzchni. Podchodząc do lądowania żołnierze Sojuszu szykowali się do walki. Gdy prom został w końcu posadzony, rebelianci unieszkodliwili imperialnych, którzy mieli dokonać inspekcji. Andor i Erso przebrali się za nich, by dostać się do wnętrza Cytadeli, a żołnierze niezauważenie ukryli się i podłożyli ładunki wybuchowe. Na rozkaz Cassiana mieli dokonać dywersyjnego zamieszania. W tym samym czasie na Scarif przybył Orson Krennic, by zbadać wszelką korespondencję Galena Erso z planetą. Żołnierze Rebelii w końcu przypuścili atak. W bazie został podniesiony alarm, co odwróciło uwagę od Cassiana, Jyn i K-2SO, którzy mogli spokojnie poszukać archiwum projektów. Jednocześnie Baza Jeden na Yavinie 4 dowiedziała się o przeniknięciu ekipy Łotr 1 na Scarif. Kanclerz Mothma chciała się skontaktować z admirałem Raddusem, lecz Kalamarianin na czele floty Sojuszu już wyruszył, by wesprzeć kompanów w próbie kradzieży planów Gwiazdy Śmierci.[1]

Okręty Sojuszu po przybyciu nad Scarif zaatakowały stacjonujące tam dwa gwiezdne niszczyciele, a kilka X-wingów i U-wingów z Eskadry Niebieskich przeniknęło na powierzchnię planety, by wesprzeć żołnierzy Łotra 1. W wyniku ataku rebeliantów, imperialni zamknęli bramę Shield Gate, która generowała pole ochronne nad całym globem. Cassian Andor i Jyn Erso dotarli w końcu do archiwum i wyciągnęli plany superbroni. Problem stanowił jednak fakt, że pliki tych rozmiarów nie przeszłyby przez tarczę planetarną. Andor rozkazał Rookowi, by spróbował się połączyć z flotą i przekazał, iż wyłączenie osłony było kluczowe. Dzięki własnym wysiłkom i poświęceniu Chirruta Îmwe, Bodhi wykonał powierzone mu zadanie przekazując instrukcje Raddusowi. Admirał szybko wymyślił plan jak zniszczyć Shield Gate. Skontaktował się z jedną z korwet Hammerhead, by przepchnęła unieruchomiony przed chwilą gwiezdny niszczyciel na drugi będący wciąż sprawny. Pomysł Kalamarianina okazał się genialny i za jednym zamachem flota Sojuszu pozbyła się zagrożenia ze strony gwiezdnych niszczycieli oraz osłony planetarnej. Jyn Erso dotarła do anteny Cytadeli i wysłała z niej plany imperialnej superbroni na pokład Profundity skąd dowodził Raddus. Chwilę później nad Scarif przybyła Gwiazda Śmierci. Wielki moff Tarkin postanowił zniszczyć Cytadelę i nakazał użycie do tego siły jednego reaktora. W wyniku strzału zginęli wszyscy walczący na powierzchni. Admirał Raddus natychmiast nakazał odwrót. Kilka okrętów Rebelii wskoczyło w nadprzestrzeń, gdy nagle drogę zagrodził kolejny gwiezdny niszczyciel typu Imperial-I niespodziewanie wychodząc z nadświetlnej. Był to dowodzony przez Dartha Vadera Devastator, który rozpoczął ostrzał Profundity. W jego wyniku MC75 został poważnie uszkodzony i Mroczny Lord Sithów nakazał abordaż. Vader zaatakował broniących okrętu rebelianckich żołnierzy zabijając wszystkich, którzy stawili mu opór. Jednak plany Gwiazdy Śmierci w ostatniej chwili trafiły na pokład Tantive IV do rąk księżniczki Leii Organy. Korweta CR90 odcumowała od kalamariańskiego krążownika i uciekła znad planety. Bitwa o Scarif oficjalnie zapoczątkowała galaktyczną wojnę domową.[1]

Pościg za planami Gwiazdy Śmierci

Devastator ruszył w pościg za Tantive IV dopadając korwetę nad Tatooine i przechwytując. Leia Organa została wzięta do niewoli przez Dartha Vadera. Zdołała jednak wysłać plany Gwiazdy Śmierci na powierzchnię planety wewnątrz R2-D2, któremu towarzyszył C-3PO. Oba roboty znalazły się w posiadaniu Owena i Beru Larsów oraz Luke'a Skywalkera, jednak Artoo za wszelką cenę chciał dostać się do Obi-Wana Kenobiego, któremu miał przekazać wiadomość od Leii. W końcu dopiął swego, a Luke i Threepio ruszyli go szukać i wreszcie cała trójka znalazła się u Obi-Wana. W międzyczasie dom Larsów został odnaleziony przez oddział Imperium wysłany na poszukiwania planów Gwiazdy Śmierci. Owen i Beru zostali zabici przez szturmowców, a Luke i Obi-Wan postanowili dostać się na Alderaan. Udali się wraz z robotami do Mos Eisley, gdzie załatwili sobie transport na pokładzie Millennium Falcona, którego pilotami byli Han Solo i Chewbacca.[7]

Po dotarciu na miejsce okazało się, że Alderaan zniknął. Jak się okazało, został wysadzony przez Gwiazdę Śmierci. Falcon został ściągnięty na stację, która wciąż przebywała w tym systemie. Luke, Han i Chewbacca uwolnili Leię, a Obi-Wan wyłączył promienie ściągające stacji i stoczył walkę z Vaderem, podczas której zginął. Po drobnych kłopotach z myśliwcami TIE Luke, Leia, Han, Chewie, Artoo i Threepio dotarli na pokładzie Falcona na Yavin 4. Generał Jan Dodonna od razu zaczął analizować plany Gwiazdy Śmierci. Odkrył zastawioną przez Galena Erso pułapkę i przekazał, że jedynym sposobem na zniszczenie stacji jest strzał torpedą protonową w wylot szybu wentylacyjnego, który prowadzi prosto do reaktora.[7]

Pomniejsze starcia

Kilka tygodni przed bitwą o Yavin, na Crucival przybyła Kompania Zmierzch, by pomóc miejscowym buntownikom w walce z Imperium. Po pięciu dniach walk i zniszczeniu tamtejszej wieży komunikacyjnej, planeta została zdobyta przez Sojusz.[8] Tuż przed bitwą o Yavin nad planetą Phindar miała miejsce bitwa między siłami Imperium i Sojuszu. Do sił imperialnych należał gwiezdny niszczyciel typu Imperial Solar Storm oraz Eskadra Banshee. Wiadomo jedynie, że ta Eskadra w czasie bitwy straciła dwóch pilotów. Mniej więcej w tym samym czasie miała również miejsce bitwa o planetę Portocari, w której brała udział imperialna Eskadra Nashtah.[9]

Bitwa o Yavin

Zobacz główny artykuł: Bitwa o Yavin.

Gdy rebelianci szykowali się do ataku na Gwiazdę Śmierci, ta wleciała do systemu Yavin, bo na pokładzie Millennium Falcona umieszczono nadajnik. Rebelianci w myśliwcach X-wing i Y-wing rozpoczęli szturm na stację. W tej bitwie obie strony jednocześnie broniły się i atakowały - Rebelia próbowała zniszczyć najsilniejszą broń wroga i ochronić własną bazę, a Imperium chciało zniszczyć bazę buntowników i obronić swoją stację bojową. W pierwszej fazie bitwy rebelianccy piloci ostrzeliwali stację, później zaczęła się walka kołowa, gdy dołączyły myśliwce TIE. Do bitwy włączył się też Darth Vader w swoim TIE Advanced x1. Pierwszy atak na szyb wentylacyjny podjęła grupa trzech Y-wingów, została jednak zniszczona przez Vadera i jego skrzydłowych. Następną próbę podjęły trzy X-wingi pod dowództwem Garvena Dreisa, jednak i oni zostali powstrzymani. Ostatni atak przypuścili Luke Skywalker, Biggs Darklighter i Wedge Antilles. Vader miał już zestrzelić Luke'a jednak na pomoc Skywalkerowi przybył Han Solo, który oczyścił jego tyły, a on sam strzelił w wylot szybu parą MG7. Dzięki Mocy strzał okazał się celny, a Gwiazda Śmierci została zniszczona.[7]

Dalsze walki

Ewakuacja Yavina

Radość ze zwycięstwa nie trwała jednak długo. Świadomi, iż Imperium zna ich kryjówkę i rozpocznie kontratak, przywódcy Sojuszu rozpoczęli poszukiwania miejsca na nową bazę. W tym samym czasie, Leia udała się na ratunek ocalałym mieszkańcom Alderaana. Cała akcja miała swój punkt kulminacyjny podczas walki nad pustynną planetą Skaradosh.[10] Natomiast rebeliancki oddział zwiadowczy Dzierzba został zniszczony przez IBB na Taanab, a jego dowódca - Caluan Ematt uciekł na Cyrkon. Jego schwytanie byłoby tragiczne w skutkach dla Sojuszu, gdyż posiadał tajne informacje, więc na misję ocalenia go księżniczka Leia wysłała Hana Solo i Chewbaccę.[11] Jakiś czas później, rebeliancka Kompania Zmierzch zdobyła Vir Aphshire.[8]

Seria ataków Sojuszu

Mimo wyparcia z bazy na Yavinie 4, Sojusz nie próżnował i wykorzystywał przewagę, jaką dało zniszczenie Gwiazdy Śmierci. Pierwszym znacznym sukcesem po bitwie o Yavin było pozyskanie przez Rebelię wybitnej givińskiej kryptograf Drusil Bephorin, która była w stanie złamać nawet najbardziej zaawansowane szyfry. Do tego sukcesu przyczyniły się wysiłki Luke'a Skywalkera i Nakari Kelen.[12] Następnie Sojusz zbombardował stocznie na Kuat oraz imperialną bazę zaopatrzeniową na Imdaar.[13]

Jednak najważniejszym osiągnięciem Rebelii było zniszczenie największej fabryki broni w galaktyce na Cymoon 1. Luke, Leia, Han, Chewbacca, Artoo i Threepio polecieli Millennium Falconem na księżyc, by wysadzić tą fabrykę. Solo udawał wysłannika Jabby, którego rebeliancka flota przechwyciła kilka dni temu, a Skywalker i księżniczka Organa udawali jego ochronę. Był z nimi też R2-D2. Chewie w tym czasie siedział w ukryciu jako snajper, a C-3PO pilnował ukrytego na złomowisku Falcona. Han, Luke, Leia i Artoo dostali się do fabryki, obezwładnili szturmowców i podłożyli ładunki wybuchowe w głównym reaktorze. Luke w międzyczasie uwolnił wszystkich przetrzymywanych tam więźniów. W tym samym czasie na Cymoon 1 przybył imperialny negocjator, którym okazał się Darth Vader. Chewbacca próbował go zabić, ale Sith dzięki Mocy bez problemu odparł atak. Zarządził alarm na całym księżycu. Rebelianci musieli się ewakuować. Han i Leia przejęli jednego AT-AT, a Luke w tym czasie pierwszy raz stanął do walki z Vaderem. Ponieważ był niewyszkolony, szybko przegrał. Mroczny Lord Sithów rozkazał zabić wszystkich rebeliantów i ich sprzymierzeńców. Han chciał zgnieść Vadera nogą AT-AT, ale silny w Mocy Sith udaremnił ten atak. Luke w tym czasie wziął jeden skuter repulsorowy 74-Z i zaatakował szturmowców. W tym samym czasie nadzorca fabryki Aggadeen powstrzymał topnienie rdzenia reaktora. Vader mieczem świetlnym uciął nogę AT-AT prowadzonego przez Hana i spowodował upadek maszyny. Ranni Leia, Han i więźniowie wydostali się z wraku. Vader już chciał ich schwytać, ale pojawił się Luke i uratował przyjaciół. Han, Leia i więźniowie udali się na Falcona, a Luke podążył z powrotem do fabryki i za pomocą skutera ponownie uszkodził rdzeń reaktora, który chwilę potem wybuchł. Dzięki odwadze Skywalkera fabryka została zniszczona, a chwilę później Millennium Falcon wymknął się blokadzie gwiezdnych niszczycieli.[13] W tym samym okresie kilka razy imperialnych zaatakowały Plazmowe Diabły, ale w końcu ten rebeliancki oddział został namierzony na Anthanie 1 i zniszczony.[14] Następnie Vader udał się na Vrogas Vas, gdyż dowiedział się, że właśnie tam przebywał Skywalker. Była to jednak pułapka zastawiona na Sitha przez rywalizującego z nim komandora Karbina. Nad planetą Mroczny Lord został zaatakowany przez 30 X-wingów prowadzących w tym czasie ćwiczenia. Chociaż był sam to dzięki wybitnym umiejętnościom pilotażu, wytrzymałości swojego TIE Advanced x1 i potędze Mocy zdołał zestrzelić połowę rebelianckich myśliwców i został strącony dopiero, gdy Luke Skywalker postanowił go staranować. Generał Dodonna dowiedziawszy się, że Vader został strącony nad Vrogas Vas postanowił wysłać tam batalion piechoty mając nadzieję na zabicie najgroźniejszego podwładnego Palpatine'a. Jednak Vader używając swojej wielkiej potęgi w Mocy odparł wszystkie ataki rebeliantów. W tym samym czasie prywatni podwładni Mrocznego Lorda próbowali schwytać Skywalkera. Gdy nastąpił kolejny atak Sojuszu na Vadera, zjawiły się imperialne posiłki pod dowództwem Karbina. Doszło do pojedynku między rywalami, który zakończył się wygraną Sitha i śmiercią kalamariańskiego cyborga. Następnie Vader uniemożliwił podwładnym rywala schwytanie Luke'a Skywalkera, który uciekł z Vrogas Vas, a współpracująca z Sithem doktor Chelli Lona Aphra stała się rebelianckim jeńcem. Choć Imperium zdobyło znajdującą się na planecie bazę paliwową Sojuszu to wynik bitwy dla jego dowódców na pewno był daleki od satysfakcjonującego.[15]

Natomiast na planetę Tureen VII Imperium nałożyło blokadę po tym jak dowiedziało się, że jej mieszkańcy po bitwie o Yavin zaczęli potajemnie wspierać Rebelię. Sojusz nie zamierzał zostawić sprzymierzeńców na pastwę losu i podjął 3 nieudane ataki przerwania oblężenia. W związku z tym Luke Skywalker wpadł na pomysł, by staranować blokadę Tureen VII skradzionym uprzednio gwiezdnym niszczycielem. Jego plan zyskał akceptację Mon Mothmy i rebelianci podjęli atak na osamotniony gwiezdny niszczyciel typu Imperial-II o nazwie Harbinger. Pomimo trudności udało im się doprowadzić do przeciążenia głównego reaktora i wymusić ewakuację imperialnych, a następnie przejąć kontrolę nad okrętem, pozbyć się uszkodzonego urządzenia i ruszyć na Tureen VII. Jednak cała ta akcja poważnie uszkodziła uprowadzonego niszczyciela, który z biegiem czasu sprawiał coraz więcej problemów i szkieletowa rebeliancka załoga nie była w stanie go naprawić. Natomiast mający przejąć dowodzenie nad Harbingerem admirał Verette został zaatakowany na Księżycu Duchów przez oddział SCAR - elitarną jednostkę szturmowców, którzy rozprawili się z jego ochroną, a jego samego wzięli do niewoli. Imperialni przywiązali nieszczęśnika do promu i puścili w przestrzeń kosmiczną w pobliże Harbingera a tam wysadzili ten statek, co miało być dywersją, by mogli dokonać abordażu na uprowadzony przez Sojusz gwiezdny niszczyciel. Początkowo działali partyzancko atakując napotykane grupy rebeliantów i pozbywając się ich ciał, by ukryć fakt swojej obecności, lecz w końcu jednostka SCAR przypuściła otwarty atak chcąc odbić Harbingera, a jej dowódca sierżant Kreel stoczył pojedynek ze Skywalkerem. W jego trakcie początkujący Jedi pierwszy raz skutecznie użył pchnięcia Mocą. Skradziony przez Rebelię okręt dotarł w końcu na Tureen VII, gdzie staranował blokadę Imperium, a piloci Eskadry Czerwonych stoczyli walkę z imperialnymi pilotami wśród których był także Darth Vader, który planował schwytać Luke'a. Młodzieniec zniszczył bazy z TIE-ami na bliźniaczych księżycach planety, rebelianci zrzucili zaopatrzenie dla mieszkańców Tureen VII i się wycofali. Ich plan zakończył się powodzeniem, lecz kosztem wysokich strat. Jednakże Imperium także zdołało odnieść podczas tej akcji sukces - oddział SCAR schwytał C-3PO.[16]

Jakiś czas później miało miejsce starcie nad planetą Giju. Tam Eskadra Czerwonych złożona z nowego dowódcy - komandora Narry, Luke'a Skywalkera i Wedge'a Antillesa brała udział o osłanianiu ewakuacji rebelianckich przywódców z Giju. Misja zakończyła się całkowitym sukcesem Sojuszu. Później Skywalkerowi zostało przydzielone zadanie przewiezienia do trzech miejsc przechwyconych zapisków imperialnych transmisji wzdłuż Trasy Stoczniowców. Jednak po dotarciu nad Whiforlę, która była pierwszym przystankiem, Luke natknął się na imperialnych. Wywiązała się walka w wyniku której jego dwuosobowy Y-wing został uszkodzony i młody Skywalker musiał wrócić na planetę Devaron, dzięki czemu mógł odbyć szkolenie w tamtejszej świątyni Jedi.[17]

Odwrót ze Środkowych Rubieży

Zobacz główny artykuł: Odwrót ze Środkowych Rubieży.

Upojona zwycięstwem nad Yavinem Rebelia podjęła kampanię w Środkowych Rubieżach, angażując tysiące krążowników i setki grup bojowych. Początkowo Sojusz dobrze sobie radził, po serii wielu zwycięstw i porażek zdobył znaczną część Środkowych Rubieży. Jednak po dziewięciu miesiącach dowództwo Rebelii podjęło decyzję o odwrocie z uwagi na wysokie straty, rozproszenie floty i zastój w kampanii. Rebelianci pod ciągłym naciskiem Imperium rozpaczliwie bronili niedawno zdobytych terenów. Udało im się też odnieść trochę sukcesów, między innymi dołączyła do nich emisariuszka Rady Najwyższej, Everi Chalis oraz zniszczyli imperialne laboratorium na Coyerti, gdzie produkowano broń biologiczną. Do obu tych zwycięstw przyczyniły się wysiłki Kompanii Zmierzch. Ostatecznie Sojusz Rebeliantów zachował jedynie kilka planet tuż przy granicy Zewnętrznych Rubieży.[8]

Nowa baza Rebelii

Sojusz potrzebował nowej bazy. Po długich poszukiwaniach wybór padł na położoną na Zewnętrznych Rubieżach lodową planetę Hoth. Tam rebelianci założyli bazę Echo, skąd kontynuowali walkę z Imperium.[18] Gdy Everi Chalis przeszła na stronę Sojuszu, została odesłana właśnie na Hoth, gdzie dostarczyła naczelnemu dowództwu rebeliantów schemat imperialnej sieci logistycznej.[8]

Bitwa o Hoth

Zobacz główny artykuł: Bitwa o Hoth.

Darth Vader był ogarnięty obsesją odszukania pilota, który zniszczył Gwiazdę Śmierci. W tym celu porozsyłał tysiące sond po całej galaktyce. Jedna z nich dotarła na Hoth, a odkryli ją Han Solo i Chewbacca. Zaatakowali sondę, a ta dokonała samozniszczenia. Dowództwo Sojuszu już wiedziało, że Imperium zna ich położenie i generał Carlist Rieekan zarządził ewakuację bazy Echo. Gdy transportowce były gotowe, do układu wleciała flota Imperium zwana Eskadrą Śmierci. Jednak jej dowódca, admirał Kendal Ozzel wyszedł za blisko planety i przez to rebelianci wykryli nadlatujące niszczyciele i podnieśli osłonę. Wściekły Vader udusił Mocą Ozzela, a na jego miejsce mianował Firmusa Pietta, któremu nakazał rozlokowanie floty wokół planety, by uniemożliwić Sojuszowi ucieczkę, a generałowi Veersowi kazał rozpocząć atak naziemny na bazę Rebelii. Veers w swoim AT-AT szedł na czele oddziału uderzeniowego złożonego z maszyn AT-AT, AT-ST oraz szturmowców. Udało mu się zdobyć bazę Echo i zniszczyć generator osłon Rebelii. Sojusz zdołał jednak ewakuować ludzi i sprzęt dzięki ostrzałowi z działa jonowego, które paraliżowało niszczyciele.[18]

Operacja Przerwany Łańcuch

Zobacz główny artykuł: Operacja Przerwany Łańcuch.

Po klęsce na Hoth, flota i dowództwo Sojuszu Rebeliantów uległy rozproszeniu. Imperium postanowiło pójść za ciosem i ruszyło w pościg za wrogiem. Rzuciło na Zewnętrzne Rubieże sporą część floty, by dopaść buntowników. Jednak siły ze Środkowych Rubieży wciąż były zajęte walkami. W takiej sytuacji imperialni musieli ściągnąć posiłki aż ze Światów Jądra. Everi Chalis dostrzegła idealną okazję do ataku. Postanowiła uderzyć w serce imperialnej maszyny wojennej - stocznie na planecie Kuat, które jako jedyne mogły udźwignąć utrzymywanie gwiezdnych niszczycieli na większą skalę. Do tego zadania wyznaczyła Kompanię Zmierzch, gdyż Kuat nie było przystosowane do walki z jednostką piechoty. Konieczne było jednak osłabienie obrony tej planety, by w ogóle móc do niej podejść. Chalis postanowiła przeprowadzić kilka dywersyjnych ataków na inne cele. Liczyła, że Imperium oddeleguje część sił z Kuat, by uzupełnić braki.[8]

Cztery dni po rozpoczęciu operacji, rebelianci zaatakowali Mardonę III - planetę magazyn używaną przez Imperium dla uniknięcia zwykłych szlaków handlowych. Kompania Zmierzch wypełniła strategiczne założenia i wycofała się. Następnie rebelianci zniszczyli doki na Najan-Rovi, gdzie Corellian Engineering Corporation budowała statki dla ważniejszych osobistości Imperium. Następnym celem był garnizon szturmowców na księżycu Obumubo, który ostatecznie został rozbity, a po nim fabryki plastoidu na Nakadii, które także zostały zniszczone. W ciągu następnych tygodni, Kompania Zmierzch odniosła jeszcze zwycięstwo w górach Naatora oraz w kanionach Xagobah. Wtedy Chalis zgodziła się, by Kompania Zmierzch wzięła odpoczynek. Jej żołnierze spędzili jeden dzień na Hałdzie 9 i wyruszyli sabotować maszynerię w kopalniach pasu asteroid Kuliquo.[8]

Tuż przed Kuat, Chalis zamierzała zaatakować jeszcze Sullust i Malastare. Dotychczas cała kampania przebiegała zgodnie z jej założeniami, ale po piętach deptał jej prałat Verge na pokładzie niszczyciela Herald. Dowodzący tym okrętem kapitan Tabor Seitaron zdołał przewidzieć, że jej następnym celem będzie Sullust, który wybrała, ponieważ stanowił źródło paliwa dla imperialnej machiny wojennej. Celem Kompanii Zmierzch na Sulluście był zakład przetwórstwa minerałów Inyusu Tor, który dostarczał niemal 10% surowca z całej planety. Na planecie istniała buntownicza komórka Kobaltowy Front pod dowództwem Niena Nunba, ale brakowało jej sił, by wzniecić powstanie. Po wylądowaniu rebelianccy żołnierze rozpoczęli wspinaczkę w kierunku placówki. Przy użyciu pojazdów górniczych udało im się opanować zakład. Zamierzali zalać magmą Inyusu Tor poprzez przeprogramowanie ekstraktorów. Miały zacząć działać w momencie, gdy Kompania Zmierzch opuści Sullust. Gdy jednak Thunderstrike przybył, by zabrać żołnierzy, został uszkodzony i rozbił się o powierzchnię góry. W tej sytuacji, rebelianci byli zmuszeni przygotować się na atak. Próbowali szukać pomocy u miejscowego ruchu oporu. Dowodzący Kompanią Zmierzch sierżant Hazram Namir spotkał się z Nienem Nunbem i miał rozmowę z Corjentain o obecnej sytuacji na planecie. Po jego powrocie, placówka była już przygotowana na atak Imperium, który nastąpił następnego dnia. Szturmowcy stopniowo posuwali się naprzód, a rebelianci stawiali twardy opór. W końcu gwiezdny niszczyciel Herald rozpoczął bombardowanie orbitalne, które jednak nie trwało długo, gdyż wróciła Apailana's Promise, która zawsze była eskortą transportowca Kompanii Zmierzch. Pod ciągłym naporem imperialnych, rebelianci musieli porzucić linie obronne na wzgórzu i wycofali się do wnętrza Inyusu Tor. Jednak Everi Chalis poleciała na pokład Heralda promem, który wypełniła dwudziestoma bombami jonowymi. Podczas rozmowy z prałatem Vergem i kapitanem Seitaronem odpaliła ładunek, co wywołało paraliż gwiezdnego niszczyciela, który musiał wycofać się ponad pułap chmur. Uwolniło to Kompanię Zmierzch od zagrożenia związanego z bombardowaniem orbitalnym. Kontynuowali walkę z imperialną piechotą, która liczebnie przewyższała ich dziesięciokrotnie. Jednak zadawali im dwunastokrotnie większe straty. Przerwy między atakami Imperium stawały się coraz dłuższe, aż w końcu natarcia ustały. W położonym poniżej Inyusu Tor Pinyumb, Kobaltowy Front wzniecił powstanie, aż w końcu miasto i cały Sullust został wyzwolony od Imperium. Wywołało to rewolty także na innych planetach. Kompania Zmierzch wygrała tą bitwę, jednak straty jakie poniosła spowodowały, że rebelianci musieli zakończyć Operację Przerwany Łańcuch i porzucić marzenia o ataku na Kuat.[8]

Druga Gwiazda Śmierci

W pewnym momencie imperator Sheev Palpatine nakazał budowę nowej Gwiazdy Śmierci, by ostatecznie stłumić Rebelię. Nowa stacja miała być jeszcze bardziej śmiercionośna niż poprzedniczka. Była budowana na orbicie lesistego księżyca Endor, a dla bezpieczeństwa chroniła ją potężna tarcza energetyczna, zasilana z umiejscowionego na księżycu generatora. Wszystkie te informacje zostały zdobyte przez pracujących dla Sojuszu bothańskich szpiegów, choć wielu z nich zginęło. Jednak wszystkie te wydarzenia były częścią planu imperatora, mającego na celu zwabić Sojusz w pułapkę.[19]

Zgrupowanie w układzie Hudalla

Układ Hudalla był miejscem, gdzie gromadziły się siły Imperium, które następnie miały walczyć nad Endorem. Dowództwo Sojuszu również wiedziało o tych posunięciach. Działania wrogów zaniepokoiły rebeliantów, gdyż w tym systemie nie znajdowało się nic co mogłoby wzbudzić zainteresowanie imperialnych. Gial Ackbar wysłał do układu Hudalla Eskadrę Koron, by zbadała tę sprawę. Jednak obecność X-wingów została wykryta przez Imperium i Firmus Piett wysłał 4 TIE Interceptory, by rozprawiły się z rebeliantami. Przedtem jednak nakazał w sekrecie mającej dowodzić wyprawą komandor Cienie Ree, by pozwolono uciec jednemu buntownikowi. Ostatecznie potyczka nad planetą Hudalla zakończyła się śmiercią jednego rebelianta i jednego imperialnego. Pozostali uczestnicy bitwy zdołali bezpiecznie powrócić do swoich flot.[20]

Operacja Żółty Księżyc

Siły Sojuszu postanowiły przegrupować się nad planetą Sullust, którą rebelianci kontrolowali od czasu Operacji Przerwany Łańcuch. Konieczne było jednak odwrócenie uwagi imperialnych od Sullustu. Podczas zebrania na Zastidze, Leia Organa zaproponowała, by w innym rejonie galaktyki stworzyć pozorny punkt zborny przy wykorzystaniu złamanych już przez Imperium kodów. Mon Mothma zaakceptowała plan. Wybór padł na sektor Corva, który leżał na przeciwnym krańcu galaktyki od Endora, a ponadto Sojusz już wcześniej planował tam założyć bazę. Księżniczka wybrała się w ten rejon na pokładzie Mellcrawlera wraz z pilotem Nienem Nunbem, specjalistką od łączności Kidi Aleri, mechanikiem Antrotem i komandosem z oddziału Madine'a, majorem Lokmarchą. Udali się kolejno na Basteel, Sesid, Jaresh i Galaan, gdzie zostawiali boje sygnałowe. Po dotarciu nad ostatnią planetę, przy okrążającym ją Żółtym Księżycu czekali na okręty, które odpowiedziały na sygnał. W tym samym czasie, flota Sojuszu gromadziła się nad wulkanicznym Sullustem. Gdy nad Żółtym Księżycem zgromadziły się wszystkie statki, Leia ostrzegła ich załogi, że są tylko przynętą dla Imperium, a prawdziwa koncentracja ma miejsce gdzie indziej. Okręty zaczęły uciekać znad Galaanu, a Leia i reszta załogi Mellcrawlera zostały wzięte do niewoli przez panią kapitan Khione dowodzącą gwiezdnym niszczycielem Shieldmaiden. Jednak Leia zdołała jednak się uwolnić, a rebelianckie okręty wróciły nad Galaan i zniszczyły imperialnego niszczyciela. Podczas tej akcji w ręce Rebelii wpadł prom Tydirium, który został później użyty do przeniknięcia komandosów Sojuszu na powierzchnię Endora.[21]

Przegrupowanie nad Sullustem

Gdy trwała Operacja Żółty Księżyc, flota Sojuszu gromadziła się nad zdobytym podczas Operacji Przerwany Łańcuch wulkanicznym Sullustem. Był on połączony z Endorem specjalnym szlakiem nadprzestrzennym zwanym Korytarzem Sanktuarium, a Sojusz miał kontakty w tamtejszym ruchu oporu. Dzięki pomysłowi Leii, która odwróciła uwagę imperialnych, rebelianci zdołali zebrać wystarczające siły do ataku na II Gwiazdę Śmierci.[21]

Bitwa o Endor

Zobacz główny artykuł: Bitwa o Endor.

Tuż po uratowaniu Hana Solo, nad Sullustem odbyło się zebranie władz Sojuszu. Mon Mothma ogłosiła, że Palpatine przebywa na pokładzie niedokończonej Gwiazdy Śmierci, a flota Imperium krąży po galaktyce i jest to idealny moment na atak. Admirał Gial Ackbar przedstawił plan wedle którego najpierw mały oddział lądowy zniszczy generator osłon chroniący Gwiazdę Śmierci, a potem, gdy przybędzie flota, krążowniki stworzą zaporę, a myśliwce wlecą do środka stacji i zniszczą reaktor. Na dowódcę szturmu myśliwców wyznaczył generała Lando Calrissiana. Następnie przemawiał generał Crix Madine, który oświadczył, że ukradli prom typu Lambda. Udając frachtowiec grupa uderzeniowa miała wylądować na powierzchni Endora i zniszczyć generator osłon. Madine do tego zadania wyznaczył generała Hana Solo.[19]

Po dotarciu promu Tydirium na Endor grupa uderzeniowa Hana Solo zdołała sprzymierzyć się z tubylczymi Ewokami, a Luke Skywalker, będący już pełnoprawnym Jedi, wiedząc, że Vader go wyczuwa, dobrowolnie oddał się w ręce Mrocznego Lorda Sithów i wyruszył na spotkanie z samym Palpatine'em. Gdy rebelianci mieli już wysadzić reaktor, nagle zostali aresztowani przez doborowy oddział szturmowców. W tym samym momencie nad Endor przybyła flota dowodzona przez Ackbara. Okazało się, że osłona nadal działa, a dodatkowo oficerowie Ackbara wykryli flotę niszczycieli. Zaczęła się wielka bitwa. Początkowo walczyły jedynie myśliwce, a niszczyciele stały bezczynnie, co wszystkich dziwiło. Nagle Palpatine, kuszący Luke'a do przejścia na ciemną stronę, nakazał moffowi Jerjerrodowi, który dowodził stacją bojową swobodnie strzelać. Okazało się, że Gwiazda Śmierci jest w gotowości bojowej. Ackbar chciał się wycofać, ale Calrissian wierzył, że Solo zdoła wyłączyć pole, tylko potrzebuje czasu. Nakazał też zaatakowanie niszczycieli, by Gwiazda Śmierci nie mogła już tak swobodnie strzelać. Luke widzący rozwój wypadków nie wytrzymał, sięgnął po swój miecz świetlny i próbował zaatakować imperatora, ale powstrzymał go jego ojciec, Vader. Zaczęła się ostateczna walka Jedi z Sithami.[19]

W tym samym czasie, na powierzchni Ewoki zaatakowały oddziały Imperium. Tubylcy i rebelianci przegrywali, do czasu, gdy Chewbacca przejął jednego AT-ST. Oddziały szturmowców zostały pokonane, a oddział generała Solo zdołał dostać się do generatora osłon i go zniszczyć. Wtedy też Ackbar nakazał myśliwcom szturm na reaktor Gwiazdy Śmierci. Tymczasem, na pokładzie stacji trwała walka Skywalkera z Vaderem. Luke chciał ściągnąć ojca z powrotem na jasną stronę i przez to ciągle przerywał walkę. Vader wyczuł, że Luke ma siostrę i oświadczył, że skoro on nie przejdzie na ciemną stronę to może zrobi to Leia. Te słowa rozwścieczyły Luke'a, który agresywnie natarł na ojca. Po kilku ciosach młody Jedi wygrał walkę odcinając Sithowi dłoń. Zadowolony imperator próbował nakłonić Skywalkera do zabicia ojca i stanięcia u jego boku, jednak Luke odrzucił mrok. Rzucając swój miecz oświadczył Palpatine'owi, że nigdy nie przejdzie na ciemną stronę i że jest Jedi. Darth Sidious wiedząc, że Skywalker nie przystanie do niego postanowił zabić go błyskawicami Mocy. Luke w męczarniach błagał ojca o pomoc. Vader widząc, że jego syn miał siłę by odrzucić mrok, postanowił wrócić do światła. Stając się ponownie Anakinem Skywalkerem chwycił Sidiousa i wrzucił go do reaktora Gwiazdy Śmierci, kończąc jego żywot. Jednak sam wkrótce zmarł od obrażeń zadanych mu przez błyskawice Mocy.[19]

Tymczasem, podczas bitwy Ackbar nakazał skoncentrować cały ogień na flagowym superniszczycielu Executor. Myśliwce zniszczyły osłony jego mostka, a zaraz potem uprzednio trafiony Arvel Crynyd w A-wingu zdołał wlecieć w mostek Executora, który wbił się w Gwiazdę Śmierci. Chwilę potem generał Calrissian w Millennium Falconie i komandor Antilles w X-wingu dolecieli do reaktora i go zniszczyli. To spowodowało eksplozję Gwiazdy Śmierci. Bitwa okazała się całkowitym zwycięstwem Rebelii i tragiczna w skutkach dla Imperium, które straciło przywódcę, najpotężniejszą broń i najlepszych oficerów, którzy służyli na Executorze - jednym z najpotężniejszych okrętów imperialnych - a to spowodowało całkowity chaos w szeregach Imperium, które zaczęło stopniowo tracić kolejne systemy.[19]

Punkt zwrotny

Wyzwalanie galaktyki

Po wielkim sukcesie nad Endorem, Sojusz Rebeliantów postanowił pójść za ciosem i zaczął wyzwalać kolejne planety z rąk Imperium. Dzień po bitwie o Endor rebelianci całkowicie wyzwolili lesisty księżyc z obecności imperialnych,[22] następnie Eskadra Rampant brała udział w wyzwoleniu Beltire. Siedemnaście dni po Endorze, wojska rebeliantów zwyciężyły w bitwie o Cawa City, dzięki czemu wyzwolony został Sterdic IV.[23] Następnie siły Sojuszu brały udział w ataku na imperialny garnizon umiejscowiony na Wretch of Tayron[24]. W tym rajdzie wzięła udział specjalna jednostka Sojuszu zwana Pathfinders pod dowództwem Hana Solo, która wcześniej atakowała generator osłon na Endorze.[23][25] Mniej więcej w tym samym czasie miała miejsce bitwa o Naboo, gdzie Lando Calrissian w statku Mellcrawler II poleciał na czele grupy uderzeniowej uratować Leię Organę, której towarzyszyły Shara Bey oraz królowa Naboo Sosha Soruna przed atakiem imperialnych.[24] Następnie Luke Skywalker wraz z Sharą Bey wziął udział w infiltracji imperialnej bazy na Vetine[26].

Jednym z większych sukcesów Rebelii w tym okresie było zwycięstwo na Malastare. Wedge Antilles namierzył tam imperialne centrum komunikacyjne. Dowództwo Sojuszu natychmiast wysłało tam latającą na B-wingach Eskadrę Ostrzy, by zniszczyć to centrum komunikacyjne oraz generator tarczy planetarnej, dzięki czemu do akcji mogły wkroczyć siły naziemne. Rebelianci to zadanie wykonali z nawiązką, gdyż zniszczyli nie tylko podstawowe cele, ale również pałac należący do wielkiego moffa Pandiona[27], który uciekł z atakowanej planety, która wpadła w ręce rebeliantów.[28]

Narodziny Nowej Republiki

Zwycięstwo nad Endorem przyniosło zmiany w całej galaktyce. Przywódczyni Rebelii, Mon Mothma uznała, że sytuacja jest na tyle odpowiednia, by ogłosić powstanie Nowej Republiki. Na wielu światach wybuchły powstania przeciw Imperium, do sił Nowej Republiki zaczęli masowo spływać ochotnicy z licznych planet, która zdecydowanie urosła w siłę i cały czas odbijała kolejne systemy z rąk Imperium. Jednak imperialni nie zamierzali dać za wygraną. Stłumili w krwawy sposób rewolty na kilku planetach, w tym Coruscant. Okazało się, że do wyzwolenia galaktyki jeszcze daleka droga. Nowa Republika ustanowiła swą stolicę na planecie Chandrila, gdzie odbyło się pierwsze posiedzenie odrodzonego Senatu, a Mon Mothma została pierwszym kanclerzem odrodzonej Republiki. W tym samym czasie nowy demokratyczny rząd zdołał wyzwolić Naalol, zaatakować Uyter oraz podjąć próbę oswobodzenia Sevarcos.[28]

Wydarzenia na Akivie

Zobacz główny artykuł: Powstanie na Akivie.

Niespodziewany powrót sił imperialnych dał do zrozumienia, że wojna jeszcze się nie skończyła. Kapitan Wedge Antilles uznał, że wojska Imperium przegrupowały się gdzieś na Zewnętrznych Rubieżach. Postanowił odnaleźć punkt koncentracji sił Imperium i w tym celu udał się na samotny zwiad własnym statkiem. Sprawdził już Florrum, Ryloth, Hinari, Abafar i Raydonię, jednak nic tam nie znalazł. Następna była Akiva. Tam został wzięty do niewoli przez panią admirał Rae Sloane. Na Akivie odbyło się zebranie najważniejszych ocalałych imperialnych osobistości, w którym uczestniczyli admirał Sloane, generał Jylia Shale, wielki moff Valco Pandion, były doradca imperatora Yupe Tashu oraz Arsin Crassus. Celem spotkania było wybranie nowego przywództwa, by uporządkować chaos w szeregach Imperium i przystąpić do kontrataku. Jednak narada została zakłócona przez pochodzącą z Akivy republikańską pilotkę Norrę Wexley, jej syna Temmina, zabracką łowczynię nagród Jas Emari oraz byłego imperialnego agenta Sinjira Ratha Velusa, którzy sfingowanym nagraniem podburzyli mieszkańców Akivy przeciw imperialnym i uczestnicy spotkania musieli się ewakuować. W całym tym zamieszaniu kapitan Antilles zdołał wysłać do admirała Ackbara wiadomość na imperialnej częstotliwości, a ten polecił pani komandor Kyrście Agate wziąć 5 dużych statków na Akivę wśród których znalazł się alderaański krążownik Sunspire. Nad Akivą flota Nowej Republiki stoczyła walkę z 3 niszczycielami Imperium: Ascent, Vanquish i Vigilance. Antilles został uratowany przez Temmina Wexleya, a Norra próbowała zestrzelić prom typu Lambda na którym znajdowała się admirał Sloane. Jednak ta próba zakończyła się niepowodzeniem, gdyż Rae uruchomiła autodestrukcję promu, a sama uciekła w kabinie pilota, która posłużyła za kapsułę ratunkową. Eksplozja promu zabiła wielkiego moffa Pandiona, który tam pozostał po nieudanej próbie przejęcia i pochłonęła skradzionego TIE-a Norry, która przez miesiąc leżała w śpiączce na Chandrili. Bitwa o Akivę była całkowitym zwycięstwem Nowej Republiki. Vigilance został zniszczony, a Ascent i Vanquish przejęte. Generał Shale, doradca Tashu i asystentka admirał Sloane Adea Rite zostali schwytani. Akiva jako pierwsza planeta z Zewnętrznych Rubieży dołączyła do Nowej Republiki.[28]

Sytuacja Imperium po Endorze

Po bitwie o Endor Imperium rozpadło się na frakcje - każdy z jego elementów (flota, armia, IBB, wywiad itd.) działał odtąd jak niezależny podmiot i każdy z nich szedł we własnym kierunku.[29] Dodatkowo niektórzy przywódcy napędzani chciwością i żądzą władzy napuszczali na siebie własnych żołnierzy. Jednak takie przypadki były zbyt nieliczne, by można było mówić o wewnątrz-imperialnej wojnie domowej.[20] Wydarzenia na Akivie były jedynie testem przygotowanym przez Galliusa Raxa, który planował utworzyć Radę Cienia - miała ona stanąć na czele monarchii i poprowadzić przez resztę wojny. Rax zamierzał podstępem przejąć władzę nad Radą Cienia i całym Imperium Galaktycznym. Zebranie na Akivie było jedynie przygotowanym przez niego sprawdzianem dla Rae Sloane, który przeszła pomyślnie. W następstwie tych wydarzeń przyjęła ona tytuł wielkiej admirał i jako, że dowodziła flotą, która była najsilniejszą frakcją podzielonego Imperium, czarnoskóra kobieta zaczęła być odtąd uważana za przywódcę rozpadającego się rządu - autorytet wielkiego wezyra zdecydowanie podupadł zarówno w oczach imperialnych jak i republikanów, gdyż na Coruscant wybuchło powstanie i stołeczna planeta była całkowicie odcięta od reszty galaktyki, a sam Mas Amedda stracił wolę życia i był za słaby, by objąć przywództwo. Gallius Rax oficjalnie pełnił jedynie rolę doradcy Rae Sloane, lecz w praktyce to on rządził, gdyż posiadał nadzwyczaj wielkie wpływy i był w stanie sterować nawet wielką admirał. Manipulując nią pozbywał się oficerów, których uważał za niegodnych miejsca w swoim Imperium - chciał jedynie zostawić wybitne jednostki, a dla najzdolniejszych z nich przewidział miejsce w Radzie Cienia, które oprócz Sloane otrzymali także wielki moff Randd, komendant akademii z Arkanis, Brendol Hux, generał Hodnar Borrum i propagandzista do zadań specjalnych, Ferric Obdur. Po bitwie o Endor flota imperialna oficjalnie straciła 75% stanu. Jednak nie wszystko z tego zostało faktycznie utracone w walkach z Nową Republiką. Część okrętów na rozkaz Raxa została ukryta w sześciu mgławicach. Były to setki gwiezdnych niszczycieli i tysiące mniejszych jednostek, więc była to siła, z którą należało się liczyć. Największe zgrupowanie znajdowało się w Vulpinusie na czele z ostatnim superniszczycielem Ravager, na którego pokładzie odbyło się pierwsze zebranie Rady Cienia. Gallius pomyślał również o armii. Rozkazał przejęcie fabryk na Kuat i stoczni na Xa Fel, Anadeen i Turco Prime oraz zajęcie planet Zhadalene, Korrus i Belladoon, gdzie uruchomiono produkcję maszyn kroczących, myśliwców TIE, karabinów blasterowych E-11 i innego sprzętu wojskowego. Przez ten czas również siły wielkiego generała Kennera Loringa zdołały ponownie przejąć kontrolę nad Malastare, a następnie okopały się tam, gdyż Loring nie zamierzał się podporządkować zwierzchnictwu Sloane i Raxa.[29]

Osłabnięcie impetu

Gdy nastał 5 ABY, impet wyzwalania galaktyki przez Nową Republikę zdecydowanie osłabł. Powodem był fakt, że demokratyczny rząd nie był w stanie dotrzymać kroku upadkowi Imperium i nadążać za przejmowaniem planet, które monarchia systematycznie traciła. Z tego powodu te światy często były pozostawione samym sobie i stawały się łatwym łupem dla wichrzycielskich frakcji. Kanclerz Mon Mothma pragnęła pokoju i od początku była przeciwna militaryzacji Nowej Republiki i niechętnie podpisywała kontrakty na nowe okręty wojenne i twierdziła, że powinni zostawić proces upadku Imperium samemu sobie czekając aż buntująca się przeciwko monarchii galaktyka sama odbierze mu władzę, a demokratyczny rząd powinien interweniować tylko, gdy będzie to naprawdę niezbędne i sugerowała ograniczenie wsparcia dla planet, które rokowały największe szanse poparcia dla Nowej Republiki, a jej doradca Hostis Ij proponował zwiększenie republikańskiej armii celem zabezpieczenia dawnych imperialnych linii zaopatrzeniowych. Natomiast od jakiegoś czasu Han Solo próbował wywalczyć pomoc dla Kashyyyka, który szczególnie mocno cierpiał pod okupacją Imperium. Jednak Nowa Republika ignorowała jego prośby tłumacząc się biurokracją i strategią wojenną. Rozczarowany postawą rządu Solo zrezygnował ze stopnia generała i idąc za radą przyjaciółki Imry zdecydował się podjąć samodzielną próbę uwolnienia ojczyzny Wookieech. Zebrał grupę 6 ochotniczych przemytniczych statków i wraz z nimi szykował się do ataku. Jednak ta grupa została niespodziewanie zaatakowana przez Imperium, gdyż Imra zdradziła i wystawiła Hana imperialnym, którzy z łatwością rozbili ochotniczy oddział przemytników - część statków zniszczyli, a część schwytali, a ich załogi wzięli do niewoli. Wśród tych nieszczęśników był Chewbacca. Ocalał jedynie Solo, który zdołał uciec Millennium Falconem. Poczucie tchórzostwa zmotywowało go do uwolnienia przyjaciela za wszelką cenę. Przetrząsnął całą galaktykę celem zdobycia informacji. W końcu dowiedział się, że Chewie trafił na Kashyyyk do Aresztu Ashmeada - starożytnego więzienia, które odnowił i przeprojektował Golas Aram. Postanowił udać się na Irudiru, gdzie Siniteen mieszkał. Po drodze skontaktował się z Leią, by powiedzieć jej o swoich działaniach. Niespodziewanie Falcona zaatakowała Banda Dodath. Podczas walki oderwała się antena YT-1300 co spowodowało nagłe przerwanie połączenia z Organą. Solo zdołał umknąć łowcom niewolników i poleciał na Irudiru, gdzie zaczął obserwować Arama.[29]

Przerwanie połączenia z Hanem poważnie zaniepokoiło Leię, która postanowiła zwrócić się do ekipy dowodzonej przez Norrę Wexley, która od wydarzeń na Akivie zajmowała się chwytaniem imperialnych zbrodniarzy. Księżniczka prosiła panią porucznik o odnalezienie męża, a ta zgodziła się. Dodatkowo jej drużyna otrzymała wsparcie od Wedge'a Antillesa. Jom i Jas polecieli na Nar Shaddaa celem zdobycia informacji, Temmin i Sinjir zajęli się przesłuchaniem imperialnych jeńców, a Norra i Wedge udali się w pobliże stacji Warrin - było to ostatnie znane miejsce pobytu Millennium Falcona. Zastali tam sondę Prowler, która nadając sygnał ściągnęła w to miejsce gwiezdnego niszczyciela Scythe. Doszło do potyczki, podczas której sytuacja republikanów stała się nieciekawa, lecz w ostatniej chwili otrzymali posiłki w postaci krążownika alderaańskiego Sunspire oraz Starhawka Jeden, dla którego miał to być chrzest bojowy. Okręt ten nazywał się Concord skąd dowodziła Kyrsta Agate świeżo mianowana komodorem. Starcie zakończyło się zniszczeniem imperialnego niszczyciela, a następnie republikanie wrócili na Chandrilę. Załoga Halo znalazła trop wiodący na Irudiru. Jednak dowództwo Nowej Republiki w końcu dowiedziało się, że Leia nielegalnie wysłała ekipę Norry na poszukiwania Hana. Księżniczka dostała za to naganę, a Ackbar oznajmił, iż republikańskie siły były zbyt rozproszone, a pozycja rządu osłabła z powodu słabnącego przejmowania układów z rąk Imperium i dlatego odtąd załoga Halo wraca do polowań na imperialnych zbrodniarzy. Jednak porucznik Wexley wyłamała się z rozkazów admirała, gdyż przysięga złożona Organie była dla niej ważniejsza. Otrzymała wsparcie Temmina, Sinjira i Jas. Razem z Norrą zamierzali oni kontynuować poszukiwania Hana. Przez ten okres Nowa Republika zaatakowała Arkanis celem pozbawienia Imperium jego najlepszej akademii. Bitwa potoczyła się po myśli republikanów, którzy w końcu zdobyli planetę, ale komendant tamtejszej uczelni Brendol Hux zdołał się wydostać i dołączył do głównych sił Imperium zgromadzonych w mgławicy Vulpinus. Nowa Republika podjęła również atak na Nag Ubdur, a miesiąc wcześniej zdobyła tajne więzienie IBB na hyboreańskim księżycu.[29]

Kampania o stocznie Kuat

Zobacz główny artykuł: Bitwa o Kuat Drive Yards.

Niedługo po wydarzeniach na Akivie, dowództwo Nowej Republiki postanowiło odciąć Imperium od ich głównego źródła broni i sprzętu, Kuat Drive Yards. Z tego też powodu nad Kuat zostały wysłane potężne siły dowodzone przez admirała Ackbara i komodor Agate, które jednak napotkały na zdecydowany opór imperialnych. Ponieważ frontalne ataki nie przyniosły efektu, Planowanie Operacji Bojowych opracowało nową taktykę polegającą na bombardowaniu czułych punktów stoczni. Początkowo ataki te nie przynosiły znacznych sukcesów, lecz ostatecznie Ostrzom udało się zniszczyć imperialne centrum dowodzenia. W czasie, gdy eskadry B-wignów wspomagane przez X-wingi wykonywały swoje zadanie, główna część floty ściągała na siebie uwagę okrętów Imperium, a w wyniku walk wiele jednostek po obu stronach zostało zniszczonych. Ostatecznie obrona stoczni rzuciła na wrogą flotę wszystkie swoje siły, w celu przełamania ofensywy Nowej Republiki, lecz napotkała silny opór. Zmusiło to gubernatora sektora, moffa Maksima, do ogłoszenia kapitulacji i poddania stocznii siłom republikańskim, co ostatecznie zakończyło wielotygodniową kampanię.[30] Po bitwie z republikanami skontaktowała się Rae Sloane podając się za ich tajnego agenta, Operatora (w rzeczywistości był nim Rax, który robił to tylko po to, by pozbyć się imperialnych rywali). Zaproponowała ona rozmowy pokojowe. Leia Organa podejrzewała podstęp, lecz wiedziała również, że po utracie Kuat sytuacja Imperium będzie nieciekawa. Kanclerz Mon Mothma postanowiła przedłożyć Senatowi propozycję wielkiej admirał. Intencje Sloane nie były szczere. Gallius planował atak na Chandrilę i Rae chciała jedynie uśpić czujność wrogów. Była ona przekonana, że ukryta przez Raxa flota wyskoczy niespodziewanie nad Chandrilą i zbombarduje stolicę Nowej Republiki wywołując zamęt i chaos w jej szeregach, a Imperium będzie mogło w końcu przejść do kontrataku. Nie zdawała sobie sprawy, iż plany Galliusa były zupełnie inne, a on okłamywał nawet nią samą.[29]

Wolny Kashyyyk

Zobacz główny artykuł: Wyzwolenie Kashyyyka.

Ekipa dowodzona przez Norrę Wexley spotkała się z Hanem Solo na Irudiru. Ten pomimo początkowych oporów zgodził się przyjąć ich pomoc w próbie wyzwolenia Kashyyyka. Pierwszym krokiem w realizacji planu było schwytanie Golasa Arama, którego następnie przesłuchał Sinjir zdobywając od niego wszystkie potrzebne informacje. Po uzupełnieniu zapasów republikańska drużyna ruszyła na pokładach Millennium Falcona i Halo na Kashyyyk. Natknęli się tam na blokadę 2 gwiezdnych niszczycieli, którą dowodził kontradmirał Urian Orlan. Pierwsza próba przesłania kodów zakończyła się fiaskiem, gdyż imperialny dowódca miał całkowity zakaz wpuszczania kogokolwiek. Jednak Norra zdobyła od Sinjira tajny kod roboczy i powołując się na rozkaz od Rae Sloane i Yupego Tashu otrzymała zgodę na lądowanie. Dzięki temu nie doszło do otwartej walki, do której Han już się szykował. Statki Nowej Republiki wylądowały kilometr od Aresztu Ashmeada. Temmin Wexley i Pan Bones zostali na czatach, a reszta weszła do środka. Zostali tam zaskoczeni przez JPI o symbolu SWO-SNN, która zażądała od intruzów podania kodu, dając im limit 3 prób. Republikanie zmarnowali wszystkie podejścia i zostali zaatakowani przez lustrzane droidy strażnicze. Z odsieczą przybyli im Temmin i Bones. B1 niszczył strażników, a nastolatek wpadł na pomysł odcięcia zasilania i udzielił Solo oraz Emari instrukcji jak to zrobić. Dzięki temu republikański oddział był już bezpieczny, a jego członkowie wzięli się za uwalnianie więźniów. Wśród nich byli między innymi Chewbacca, uważany za zmarłego Brentin Lore Wexley oraz ekipa, która podjęła się poprzedniego nieudanego ataku na Kashyyyk. Rodzina Wexleyów wraz z większością uwolnionych więźniów postanowiła wrócić na Chandrilę, a reszta drużyny Norry i kilku więźniów postanowili pomóc Hanowi i Chewie'emu w uwolnieniu planety. Ci, którzy mieli wrócić, zrobili to na pokładzie Millennium Falcona, natomiast Halo miał służyć republikanom w dalszych walkach z imperialnymi. Dowództwo nad siłami Nowej Republiki zostało powierzone Chewbacce. Natomiast dla uwolnionych na Chandrili został sformowany niewielki komitet powitalny, któremu przewodziła pani kanclerz. Mon Mothma postanowiła z tej okazji urządzić oficjalną uroczystość powitalną dla ocalonych, wśród których znajdowało się wielu zasłużonych weteranów Sojuszu Rebeliantów, którzy nie widzieli momentu powstania Nowej Republiki. Ceremonię zaplanowano na ten sam dzień, w którym miały się odbyć rozmowy pokojowe z Rae Sloane, a ogół tych wydarzeń nazwano Dniem Wyzwolenia.[29]

Chewbacca doskonale wiedział, że kilku jego kompanów to za mało, by uwolnić cały Kashyyyk i dlatego potrzebował armii. Większość Wookieech była zamknięta w imperialnych koloniach, a do posłuszeństwa zmuszały ich czipy wszczepione im do głów. Urządzenia kontrolował gubernator planety, wielki moff Lozen Tolruck. Chewie zaplanował dezaktywację czipów i uwolnienie jednej z większych kolonii, co ostatecznie miało doprowadzić do rewolty na całym Kashyyyku. Konieczne było jednak uzyskanie informacji, by podjąć dalsze działania. Zdobyli je atakując i zdobywając jedno z imperialnych stanowisk dowodzenia. Przez następny miesiąc republikanie zaatakowali jeszcze wiele celów mających kluczowe znaczenie dla Imperium, a blokada na orbicie powiększyła się o jeszcze jednego gwiezdnego niszczyciela. Podczas jednego ze szturmów do niewoli trafił Jom Barell, który poświęcił się, by uratować resztę oddziału, którym dowodził. Komandos trafił do fortecy Tolrucka, gdzie wielki moff poddał go torturom. W tym czasie na Chandrili, Leia Organa coraz mocniej niepokoiła się o męża, który został na Kashyyyku. Równie mocno jak on chciała wywalczyć pomoc dla cierpiących Wookieech i próbowała przekonać rząd do interwencji. Wpierw próbowała złożyć petycję do Senatu, której nie udało się przeforsować. Następnie zainterweniowała u admirała Ackbara, który tym razem uznał, że już najwyższy czas na odsiecz dla Kashyyyka. Jednak tę inicjatywę zablokowała Mothma. Po propozycji rozmów pokojowych ze strony wielkiej admirał Sloane na froncie zapanował względny spokój i pani kanclerz bała się, iż wzniecanie wojennej pożogi zaprzepaści tę kruchą szansę na pokój. Rozczarowana Organa postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce i wynajęła zdolnego hakera Condera Kyla, by zdobył informacje odnośnie aktualnych wydarzeń na Kashyyyku.[29]

Oddział dowodzony przez Chewbaccę postanowił w końcu podjąć pierwszy poważny atak. Wybór padł na Obóz Sardo - największą kolonię położoną u podnóża miasta Awrathakka, gdzie przetrzymywano 50 000 Wookieech. Sinjir Rath Velus został wysłany do siedziby Lozena Tolrucka, gdzie miał wyłączyć czipy kontrolujące, a reszta republikańskiego oddziału ukryła się w Awrathacce szykując się do zniszczenia generatora osłon Obozu Sardo i wywołania rewolty. Nagle niespodziewanie zostali zaatakowani przez szturmowców leśnych, którzy mieli wsparcie transportowców niskiego zasięgu. Jednak Velus wykonał swoje zadanie i gdy wieść o tym dotarła do uszu Chewbacci, ten natychmiast rozkazał Emari zniszczyć generator pola. Ta uczyniła to i uwolnieni Wookiee natychmiast zaatakowali imperialnych oprawców. Obóz Sardo szybko został opanowany przez republikanów, a Jas ruszyła Halo do siedziby wielkiego moffa, by zgarnąć stamtąd Sinjira i Joma. Jednak Lozen Tolruck nie potrafił pogodzić się z porażką i rozkazał znajdującym się na orbicie niszczycielom rozpocząć bombardowanie orbitalne. Przebywający w świeżo uwolnionej kolonii musieli szybko schronić się w systemie korytarzy korzeni wroshyra. Conder Kyl również dowiedział się o rozkazie wielkiego moffa i natychmiast powiadomił o tym Leię. Ta nie zamierzała czekać ani chwili dłużej i natychmiast ruszyła na Kashyyyk, choć początkowo planowała zrobić to dopiero po Dniu Wyzwolenia. Przed odlotem zostawiła dwie wiadomości, w których informowała o swoich zamiarach - pierwsza była adresowana do Wedge'a Antillesa, a druga do Giala Ackbara. Han Solo zaplanował przejęcie jednego z gwiezdnych niszczycieli, a Wookiee podsunęli mu pomysł, by do dywersji posłużyć się tkaczami. Pająki wielkości człowieka zrobiły zamieszanie w hangarze Dominiona zabijając między innymi kontradmirała Orlana. Następnie republikański oddział rozprawił się ze stworzeniami i ruszył na mostek gwiezdnego niszczyciela. Szkieletowa załoga szybko się poddała, lecz po chwili zjawili się szturmowcy, którzy aresztowali republikanów. Dowodzący blokadą Imperium, wiceadmirał Domm Korgale zamierzał oddać Solo w ręce przełożonych, a jego kompanów rozstrzelać. Jego zamiary pokrzyżowało przybycie Millennium Falcona, którego pilotowały Organa i Verlaine. Następnie przybyły kolejne posiłki Nowej Republiki - wpierw 12 X-wingów tworzących Eskadrę Upiorów, którą dowodził Antilles, a następnie Home One osobiście dowodzony przez Ackbara. Mimo tego sytuacja wciąż była na korzyść Imperium. Chewbacca chcąc zmienić ten stan rzeczy zaatakował szturmowców, a w ślad za nim poszli Han i reszta oddziału. Po chwili republikanie ponownie kontrolowali mostek Dominiona, zabarykadowali się i zwrócili niszczyciela przeciwko kolejnemu imperialnemu okrętowi o nazwie Vitiator, który po intensywnym ostrzale szybko uległ zniszczeniu. Eskadra Upiorów uporała się z TIE-ami, a załoga Neutralizera, ostatniego z gwiezdnych niszczycieli, złożyła kapitulację. Nowa Republika wygrała bitwę w przestrzeni kosmicznej, jednak nie oznaczało to jeszcze całkowitego wyzwolenia Kashyyyka, gdyż na planecie wciąż funkcjonowały inne kolonie i imperialne placówki. Jednak zakończenie okupacji Imperium na ojczyźnie Wookieech było już tylko kwestią czasu. Następnego dnia Chewbacca zaczął przygotowania do uwolnienia reszty swojego domu.[29]

Dzień Wyzwolenia

Zobacz główny artykuł: Dzień Wyzwolenia.

Gdy nad Kashyyykiem trwała bitwa kosmiczna, na Chandrili rozpoczęły się obchody Dnia Wyzwolenia, podczas którego miało nastąpić uroczyste powitanie ocalonych z Aresztu Ashmeada i rozmowy pokojowe Mon Mothmy z Rae Sloane, które pełniły rolę przywódczyń odpowiednio Nowej Republiki i Imperium. Uroczystość została przygotowana z wielkim rozmachem - obyło się mnóstwo pokazów sztuk z różnych kultur, by podkreślić jak ważne były różnorodność i indywidualizm, które czyniły galaktykę wspaniałym miejscem. Pani kanclerz wygłosiła do Chandrilan przemówienie, w którym mówiła o kończących się rządach Imperium, które było regularnie wypierane przez Nową Republikę z kolejnych układów i że odrodzona demokracja odbuduje to co imperialne rządy uszkodziły w galaktyce. Wielka admirał udając pokojowe nastawienie niecierpliwie oczekiwała na zapowiadany przez Raxa atak floty, który miał zbombardować Chandrilę i pokazać galaktyce siłę Imperium. Jednak ten szturm nie nastąpił. Zamiast tego uwolnieni z Aresztu Ashmeada niespodziewanie wyciągnęli broń i otworzyli ogień do republikańskich przywódców. Na tym właśnie polegał plan Galliusa Raxa, który chciał wrobić w masakrę Rae Sloane, uczynić wrogiem galaktyki i grając na jej rzekomej ofierze przejąć władzę nad Radą Cienia. Więźniowie z Kashyyyka działali wbrew własnej woli, gdyż jeszcze w Areszcie Ashmeada za sprawą Raxa zostały im wszczepione organiczne biochipy, a potajemnie sympatyzujący z Imperium, republikański strażnik Windom Traducier dostarczył im broń i umieścił transponder, który doprowadził do aktywacji biochipów. Sama Sloane była zaskoczona i oburzona tym podstępem, gdyż takie metody uważała za godne rebeliantów, a nie imperialnych. Wiedząc, że to ona zostanie oskarżona o wywołanie masakry musiała natychmiast uciekać. W dodatku okazało się, iż jej asystentka, Adea Rite, w rzeczywistości cały czas trzymała z Raxem informując go o poczynaniach wielkiej admirał. Rae uciekając natknęła się na Norrę Wexley, z którą wdała się w bójkę. Poradziła sobie z republikańską pilot, lecz ta po chwili postrzeliła Sloane w plecy. Wielka admirał zginęłaby gdyby nie pomoc Brentina Wexleya, który znajdował się wśród więźniów z Kashyyyka i próbował zastrzelić Mon Mothmę. Chciał on się odegrać na Rae, że zrobiła z niego mordercę, lecz ona wytłumaczyła mu, że stał za tym Gallius. Sloane czuła niepohamowaną nienawiść do Raxa, że podstępem odebrał jej przywództwo nad Imperium i splugawił jego ideały uciekając się do takich metod. W wyniku masakry podczas Dnia Wyzwolenia zginęło wielu przywódców Nowej Republiki, a to wydarzenie miało wstrząsać posadami młodej demokracji jeszcze przez wiele tygodni. Kanclerz Mothma została ranna, a każdy dzień jej hospitalizacji był jednocześnie dniem słabości Nowej Republiki i zagrożeniem dla jej przyszłości.[29]

Oblężenie Naboo

Zobacz główny artykuł: Oblężenie Naboo.

Siły imperialne próbowały przeprowadzić moblizację nad ojczystą planetą Palpatine'a - Naboo. Oprócz znaczenia symbolicznego to miejsce szczyciło się prężną gospodarką i czystym środowiskiem. Z tego powodu ten świat był jednym z najbardziej pożądanych w całej galaktyce. Jednak zbiedzy poinformowali o ich zamiarach Nową Republikę i ta wysłała na Naboo własne wojska, które miały powstrzymać wrogów. Imperium podjęło się trzech prób zdobycia planety, jednak za każdym razem republikanie niweczyli ich plany. Po fiasku swoich starań imperialni wycofali się i pod przywództwem wielkiego moffa Randda przegrupowali się i rozpoczęli przygotowania do bitwy o Jakku.[20]

Ostateczna bitwa

Zobacz główny artykuł: Bitwa o Jakku.

Wrabiając Sloane w zorganizowanie zamachu na Chandrili i czyniąc z niej wroga galaktyki, Rax sprawił, że Rada Cienia zaczęła uznawać ją za straconą. Udając pokornego sługę wielkiej admirał i jej wizji Imperium okłamywał resztę, że wszystkie zmiany jakie zaszły w Imperium były zasługą Rae. Chcąc zachować jej rzekome dziedzictwo postanowił przejąć przywództwo nad Radą Cienia. Jednak udając skromnego człowieka stwierdził, że nie był godzien tytułu imperatora ani wielkiego admirała i przyjął tytuł kanclerza Imperium zaznaczając, iż było to jedynie przejściowe przed ewentualnym powrotem Sloane. Rax wybrał swój rodzinny świat Jakku jako miejsce przegrupowania wszystkich ocalałych okrętów imperialnych i połączenia ukrytych w mgławicach armad z gwiezdnymi niszczycielami, które wciąż oficjalnie operowały w galaktyce. Wybór miejsca koncentracji zdziwił generała Borruma, gdyż ten pustynny świat nie miał żadnej wartości strategicznej, cennych surowców czy nawet dość licznej populacji, która mogłaby znacząco zasilić imperialną armię. Gallius wyjaśnił, że będzie to poligon Imperium, które będzie tam szkolić przyszłe kadry z dala od oczu Nowej Republiki i jej szpiegów, a gdy będzie wystarczająco mocne zaatakuje ponownie. Rax wiedział, iż chociaż po zamachu na Chandrili Senat był osłabiony to i tak Imperium na obecną chwilę było za słabe, by pokonać Nową Republikę. Gdy imperialne okręty przybyły nad Jakku, Sloane również to widziała, gdyż przybyła tam wraz z Brentinem Wexleyem ścigając Raxa. Wielka admirał próbowała na własną rękę dowiedzieć się czegoś więcej o Galliusie i wiedziała, że to jego rodzinny świat.[29]

Jakiś czas później siły Imperium skoncentrowane na Jakku zostały zaatakowane przez Nową Republikę. W czasie gdy trwały walki, na Coruscant spotkali się przedstawiciele nowej i starej władzy i podpisali traktat pokojowy, który zakończył wojnę. Na jego mocy imperialni zaprzestali rekrutacji i szkolenia wojsk, Imperium zrzekło się swoich terytoriów na rzecz Nowej Republiki, a jego niedobitki wycofały się w Nieznane Regiony.[20]

Znane bitwy

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Łotr 1
  2. Aftermath: Empire's End
  3. Logo Rebels.png  Galaktyka w ogniu
  4. Rebelianci: Oblężenie Lothal
  5. Logo Rebels.png  Secret Cargo
  6. Logo Rebels.png  Zero Hour
  7. 7,0 7,1 7,2 Nowa nadzieja
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 8,5 8,6 Battlefront: Kompania Zmierzch
  9. Last Call at the Zero Angle
  10. Księżniczka Leia
  11. Ucieczka szmuglerów: Przygody Hana Solo i Chewbacki
  12. Dziedzic Jedi
  13. 13,0 13,1 Star Wars: Skywalker atakuje
  14. Darth Vader: Cienie i tajemnice
  15. Osaczony Vader
  16. Star Wars: Ostatni lot gwiezdnego niszczyciela
  17. Miecz Jedi: Przygody Luke'a Skywalkera
  18. 18,0 18,1 Imperium kontratakuje
  19. 19,0 19,1 19,2 19,3 19,4 Powrót Jedi
  20. 20,0 20,1 20,2 20,3 Utracone gwiazdy
  21. 21,0 21,1 Ruchomy cel: Przygody księżniczki Lei
  22. Rozbite Imperium, część 1
  23. 23,0 23,1 Rozbite Imperium, część 2
  24. 24,0 24,1 Rozbite Imperium, część 3
  25. Rozbite Imperium, część 1
  26. Rozbite Imperium, część 4
  27. Blade Squadron: Zero Hour
  28. 28,0 28,1 28,2 Koniec i początek
  29. 29,0 29,1 29,2 29,3 29,4 29,5 29,6 29,7 29,8 29,9 Koniec i początek: Dług życia
  30. Blade Squadron: Kuat

Źródła


Wojny w galaktyce
[Pokaż/Ukryj]





Poczytaj o Gwiezdnych wojnach na Star Wars Extreme!