Zapraszamy do udziału w konkursie


Flota Sojuszu Rebeliantów

Z Biblioteki Ossus, polskiej encyklopedii ''Gwiezdnych wojen''.
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Koordynaty.png
Za chwilę. Muszę dostać koordynaty z komputera.

Wydarzenia w toku.


Treści przedstawione w haśle są opisywane w aktualnie ukazujących się źródłach lub wciąż pojawiają się nowe informacje na ich temat. Opis może więc wydawać się niepełny.




Flota Sojuszu Rebeliantów była siłami zbrojnymi, które Sojusz dla Przywrócenia Republiki wykorzystywał do walk w przestrzeni kosmicznej podczas galaktycznej wojny domowej.

Historia

Zanim został założony Sojusz dla Przywrócenia Republiki, buntownicy przeciwko Imperium byli zrzeszeni w sieć komórek, która stopniowo przez lata gromadziła siły zdolne zagrozić wojskom imperialnym i prowadząc działania na coraz większą skalę. W roku 2 BBY udało się utworzyć jednolitą strukturę militarną, która z czasem utworzyła również silne struktury rządowe. Wtedy to floty z poszczególnych komórek połączyły się nad Dantooine dając oficjalny początek Sojuszowi dla Przywrócenia Republiki i jego flocie.[3] Ów Sojusz za cel postawił sobie obalenie rządów Imperium Galaktycznego, które odznaczało się okrucieństwem i tyranią. Jego flota złożona była z ochotniczych i zdobytych okrętów oraz myśliwców, które były sekretnie dostarczane Rebelii przez sympatyzujące z nią firmy jak na przykład Incom Corporation. Ponieważ Sojuszu Rebeliantów nie było stać na flotę krążowników wystarczająco liczną do równorzędnej walki z gwiezdnymi niszczycielami, kluczową rolę w wojnie z Imperium musiały odegrać myśliwce jakościowo przewyższające imperialne odpowiedniki.[4]

Początek wojny

Pierwszą znaną wielką potyczką w której flota Sojuszu Rebeliantów wzięła udział była bitwa o Scarif podczas której rebelianci zdobyli plany Gwiazdy Śmierci. W tym ataku wzięły udział okręty, których dowódcy nie załamali się po usłyszeniu wieści o potędze imperialnej superbroni. Wyruszyły one z Bazy Jeden na Yavinie 4. Podczas bitwy o Scarif rebelianckie okręty zdołały zniszczyć dwa gwiezdne niszczyciele typu Imperial-I, lecz flota Sojuszu również poniosła zauważalne straty.[5] Następstwem bitwy o Scarif była bitwa o Yavin w której do walki zostały rzucone jedynie myśliwce typu X-wing oraz Y-wing, gdyż tylko takie jednostki mogły się prześliznąć przez osłony Gwiazdy Śmierci. Atak zakończył się sukcesem i stacja bojowa Imperium została zniszczona przez Luke'a Skywalkera pilotującego X-winga.[6] Ponieważ Imperium znało już lokalizację bazy na Yavinie 4, cała flota Rebelii, która tam stacjonowała musiała zostać ewakuowana następnego dnia.[7] Odtąd utrzymanie floty w ciągłym ruchu stanowiło priorytet dowództwa Sojuszu na czele z kanclerz Mon Mothmą do czasu znalezienia nowej bazy operacyjnej. Pomimo tego rebelianci wykorzystywali przewagę zdobytą w wyniku sukcesu nad Yavinem i przeprowadzili kilka ataków na inne imperialne cele. Należały do nich między innymi zbombardowanie stoczni nad Kuat oraz bazy zaopatrzeniowej na Imdaar.[8] W tym okresie flota Sojuszu jedynie przejściowo stacjonowała w kilku wybranych systemach. Do jednego z nich należał układ Pantora.[9]

Na fali sukcesu nad Yavinem dowództwo Sojuszu w 2 ABY postanowiło się w końcu podjąć śmiałej próby zdobycia Środkowych Rubieży. W kampanię zostało zaangażowanych tysiące statków. W początkowej fazie wojska planetarne torowały drogę flocie, która po serii wielu zwycięstw i porażek zdołała zdobyć kilka planet. Jednak po dziewięciu miesiącach dowództwo Rebelii uznało, że flota jest zbyt mocno rozproszona, straty wysokie, a postępów brakuje i podjęło decyzję o odwrocie. Wtedy rebelianckie okręty musiały bronić świeżo zdobytych terenów. Ostatecznie kampania skończyła się niepowodzeniem dla Sojuszu Rebeliantów, który utrzymał jedynie kilka planet na granicy Środkowych i Zewnętrznych Rubieży.[10]

Porażka na Hoth i podział na dywizje

W 3 ABY Rebelii udało się w końcu założyć nową bazę na Hoth, jednak buntownicy nie zagościli w niej na długo, gdyż już po miesiącu została ona wykryta przez Imperium,[11] które przypuściło skuteczny atak i zdobyło placówkę. Trzeba było z niej ewakuować sprzęt i personel na transportowcach GR-75.[12]

W celu zminimalizowania strat i szansy wykrycia, flota została podzielona na kilkanaście dywizji, które miały ustalone punkty zborne.[13] Wszystkie punkty były tajne, zaś każda z dywizji znała jedynie te przypisane do niej. Plan przywidywał wysyłanie zakodowanych wiadomości w ustalonych odstępach czasu i powolne zebranie floty w całość.[14] Jedną dywizji, czwartą, dowodził komodor Grek. Gdy tylko grupa udała się do punktu zbornego Delta-Trzy, została zaatakowani przez siły dowodzone przez komandor Zahrę. Imperialną blokadę udało się przerwać jedynie dzięki interwencji przybyłego na miejsce Millennium Falcona. W tym samym czasie, Ósma Dywizja została zaatakowana w okolicy Malastare i zniszczona. Rebelianci szybko doszli do wniosku, że ich kody komunikacyjne zostały złamane, a każda próba kontaktu będzie wiązała się z wykryciem zarówno nadawcy jak i odbiorcy.[13] W odpowiedzi na to, dowództwo Czwartej Dywizji opracowało plan Operacja Gwiezdny Blask, która miała połączyć rozbitą flotę i umożliwić odwet na Imperium.[14] Grupa techników zaś próbowała znaleźć rozwiązanie problemu złamanych kodów komunikacyjnych.[15] W czasie przygotowań do operacji, siły Zahry zdołały zniszczyć kolejną z dywizji, Szóstą[16], w okolicach Felucji.[17]

W końcu nastąpił początek operacji, gdy Siódma Dywizja skontaktowała się z Czwartą, na co ta postanowiła odpowiedzieć, chociaż rebelianci wiedzieli, że będzie to równać się z atakiem. Siódma jako pierwsza znalazła się w punkcie zbornym nad Elessią i została zaatakowana przez siły Zahry, lecz wkrótce w układzie pojawiła się również druga z dywizji, która zaatakowała wroga od tyłu.[18] Połączone siły Sojuszu zdołały odeprzeć atak, tworząc w rezultacie pierwszą większą grupę odbudowującej się floty.[19] Następnie rebelianci zdołali opracować nowe kody w oparciu o wymarły język. Jego rozprzestrzenieniem po pozostałych odłamach floty miała się zająć powołana do tego Eskadra Gwiezdny Blask.[17] W czasie jednej z misji pilotom udało się natrafić na Jedenastą Dywizję, która została zaatakowana na Ab Dalis. Po odparciu sił Imperium i przekazaniu nowych kodów, do dwóch dywizji dołączyła trzecia, znacząco zwiększając ich liczebność, jak również odbudowując dowództwo dzięki obecnej tam Mon Mothmie,[20] która dołączyła admirała Ackbara i komodora Greka. Chociaż głównym celem floty wciąż pozostało poszukiwanie reszty dywizji, dowództwo postanowiło skupić się również na pobocznych zadaniach, jak zabezpieczenie łańcucha dostaw, czy ratunek Shary Bey.[21]

Końcowy etap wojny

Po zażegnaniu kryzysu i ponownym połączeniu floty, w 4 ABY na nienazwanej planecie o numerze 5251977 powstała kolejna prowizoryczna placówka Sojuszu. Jednak tym razem trzeba było zbudować o wiele większe hangary, gdyż przez ostatnie 2 miesiące flota Rebelii podwoiła swoją liczebność.[11]

Gdy dowództwo Sojuszu Rebeliantów dowiedziało się o budowie nowej Gwiazdy Śmierci, postanowiło zebrać siły na decydujący atak, który miał przesądzić o losach galaktycznej wojny domowej. W tym celu najpierw nastąpiła koncentracja floty rebeliantów nad kontrolowanym przez nich Sullustem, skąd następnie udała się nad Endor, gdzie okręty Rebelii wpadły w zastawioną przez imperatora pułapkę i musiały stoczyć bitwę z doborową flotą Imperium zwaną Eskadrą Śmierci. Ostatecznie flota Sojuszu pod dowództwem admirała Giala Ackbara nad Endorem odniosła całkowite zwycięstwo. Zostały zniszczone Gwiazda Śmierci i superniszczyciel Executor oraz wiele innych gwiezdnych niszczycieli. Zwycięstwo nad Endorem stanowiło przełom w wojnie, gdyż zginęły dwie najważniejsze osoby w Imperium - imperator Sheev Palpatine oraz Darth Vader, a także najwyżsi oficerowie imperialnej floty. Spowodowało to całkowity paraliż Imperium.[22] Od tego momentu Sojusz przeszedł do ofensywy i zaczął wyzwalanie galaktyki spod imperialnego jarzma. Flocie Rebelii udał się między innymi zdobyć Malastare[23] oraz ocalić Naboo przed zagładą.[24] Po tych wydarzeniach Sojusz dla Przywrócenia Republiki został przekształcony w Nową Republikę i okręty dotychczas służące Rebelii trafiły na wyposażenie floty nowo ustanowionego rządu.

Wyposażenie

Okręty

Myśliwce

Organizacja

Flota Sojuszu jak przystało na pospolite ruszenie była zbieraniną różnorakich okrętów - złożona była ze statków dostarczonych Rebelii przez planety, które postanowiły zbuntować się przeciw Imperium, poprzez pro-rebelianckich senatorów lub firmy, które postanowiły wesprzeć Sojusz Rebeliantów. Trzon siły bojowej tej floty stanowiły krążowniki kalamariańskie, które trafiły na wyposażenie dzięki rasie Kalamarian, która była jedną z najmocniej popierających sprawę Rebelii. Z niej właśnie wywodzili się najsłynniejsi admirałowie Sojuszu jak Raddus czy Gial Ackbar. Jedynie krążowniki kalamariańskie były w stanie nawiązywać równorzędną walkę z gwiezdnymi niszczycielami typu Imperial. Wsparcia udzielały im fregaty EF76 Nebulon-B będące drugie w kolejności pod względem siły oraz korwety CR90 i Sphyrna. Te okręty były w stanie walczyć z krążownikami typu Arquitens. Do transportu wykorzystywano GR-75. Oprócz nich flotę Sojuszu stanowiło także wiele prywatnych frachtowców, które były dostarczane samodzielnie poprzez dołączające do Rebelii załogi. W sytuacji Sojuszu każdy statek był mile widziany na wyposażeniu floty.

Przypisy

  1. Rebelianci logo.jpg  Secret Cargo
  2. Koniec i początek
  3. Rebelianci logo.jpg  Secret Cargo
  4. Łotr 1: Przewodnik ilustrowany
  5. Łotr 1
  6. Nowa nadzieja
  7. Księżniczka Leia
  8. Star Wars: Skywalker atakuje
  9. Dziedzic Jedi
  10. Battlefront: Kompania Zmierzch
  11. 11,0 11,1 Utracone gwiazdy
  12. Imperium kontratakuje
  13. 13,0 13,1 Star Wars 1: Ścieżka przeznaczenia, część 1
  14. 14,0 14,1 Star Wars 2: Ścieżka przeznaczenia, część 2
  15. Star Wars 6: Ścieżka przeznaczenia, część 6
  16. Star Wars 3: Ścieżka przeznaczenia, część 3
  17. 17,0 17,1 Star Wars 10: Operation Starlight, Part II
  18. Star Wars 7: The Will of Tarkin, Part I
  19. Star Wars 8: The Will of Tarkin, Part II
  20. Star Wars 15: War of the Bounty Hunters: Friends and Enemies
  21. Star Wars 19: Dangerous Turn
  22. Powrót Jedi
  23. Blade Squadron: Zero Hour
  24. Rozbite Imperium

Źródła