Z Biblioteki Ossus, polskiej encyklopedii ''Gwiezdnych wojen''.

Mandalor Ostateczny, czyli w języku Mando'a Te Ani'la Mand'alor. Przewodził Mandalorianom od czasów przegranej czwartej bitwy o Onderon, podczas wielkiej wojny Sithów, aż do bitwy o Malachor V, kończącej wojny mandaloriańskie. Przekształcił mandaloriańskich Konkwistadorów w Neo-Konkwistadorów. Poprowadził klany na, osłabione poprzednią wojną, systemy. Pod jego wodzą Mandalorianie wielokrotnie zwyciężali i omal nie doprowadzili do upadku Republiki. Dopiero pod wodzą rycerza Jedi, Revana i innych Rewanżystów, armia Republiki mogła stawić opór najeźdźcom. Mandalor zginął na Malanchorze V, zabity własnoręcznie przez największego wroga, Revana.

Spis treści 1 Biografia 1.1 Wczesne życie 1.2 Wojny mandaloriańskie 1.2.1 Początek 1.2.2 Pierwsze zwycięstwa 1.2.3 Impas 1.2.4 Ofensywa Revana 1.2.5 Malachor V 2 Źródła 3 Historia Mandalorian

Biografia

Wczesne życie

Niewiele wiadomo o wczesnym etapie życia Mandalora. Pierwsza wzmianka o nim pojawia się przy okazji czwartej bitwy o Onderon. Mandaloriańskie wojska, prowadzone przez Mandalora Nieposkromionego zaatakowały Onderon, w końcowej fazie wielkiej wojny Sithów. Planeta rozrywana wewnętrznymi konfliktami, odbudowująca się po długich Wojnach bestii, wydawała się łatwym celem. Na nieszczęście dla atakujących, było inaczej. Klany doznały druzgocącej klęski, a resztki wojsk wycofały się na księżyc Dxun. Tam dotychczasowy wódz został pożarty przez miejscowe drapieżniki, devourery. Jego zwłoki zostały znalezione przez jednego z wojowników, który przywłaszczył sobie jego maskę i wedle zwyczaju został nowym Mandalorem, przyjmując przydomek Ostateczny. Prawdopodobnie musiał posiadać spore umiejętności pilotażu Bazyliszków, gdyż tylko tacy wojownicy zdołali uciec na Dxun. Mógł być świadkiem pojedynku Mandalora Nieposkromionego z Ulicem Qel-Dromą na Kuarze. Mógł również brać udział w bitwach o Foerost i Coruscant.

Wojny mandaloriańskie

Początek

Po wielkiej wojnie Sithów Mandalorianie zaczęli powoli się odbudowywać. Klany znów rosły w siłę, na Dxun potajemnie szkolono nowych rekrutów, a Mandalor tworzył szeregi Neo-Konkwistadorów. W roku 3976 BBY wojska Mandalorian wyruszyły na nowe podboje. Na Zewnętrznych Rubieżach podbijali kolejne planety. Pod dowództwem Canderousa Ordo zajęli Althir. Cassus Fett zorganizował rzeź mieszkańców Cathar. Jednak były to systemy nienależące do Republiki. Ta, pamiętająca okrucieństwa wojny z Exarem Kunem, nie reagowała, aż w końcu było za późno. Mandalorianie urośli w siłę. Wykorzystali zasoby jakie zdobyli w podbijanych światach i rozbudowali swoją flotę oraz armię. Przyszedł czas by ruszyć na Republikę i zrewanżować się za ostatnią klęskę. W roku 3966 BBY zaatakowali. Pierwszą znaną zdobyczą była stacja kosmiczna Flashpoint. Mandalor osobiście dowodził w bitwie o nią.

Pierwsze zwycięstwa

Mandalora czekała teraz długa kampania na planecie Suurja. Stoczono tam, aż cztery bitwy, których wynik często był nierozstrzygnięty. W ostatniej konfrontacji wzięli udział rycerze Jedi, pod przywództwem Aleka Squinquargesimusa. Wpadli jednak w zasadzkę i spora ich liczba (m.in. Alek, Cale Berkona i Ferroh) została pochwycona i przetransportowana na stację Flashpoint, gdzie, mandaloriański naukowiec, Demagol prowadził na nich eksperymenty, w celu poznania fenomenu Mocy. Mandalor miał jednak ważniejsze plany. W roku 3963 BBY zaatakował Onderon, oraz jego księżyc Dxun. W dwóch bitwach rozgromił wojska generała Vaklu, oraz wspierający je, skromny kontyngent republikański. Jeszcze w tym samym roku wojska mandaloriańskie zaatakowały Vanquo, Iridonię i Taris, zajmując wszystkie te planety oraz błyskotliwym posunięciem, zniszczyły potężne zgrupowanie wojsk Republiki na Serocco. I właśnie wtedy Mandalor otrzymał ciekawą propozycję od Arkoha Adasci, władcy Arkanii. Ten, dzięki długoletnim badaniom, znalazł sposób na kontrolowanie exogorthów, ogromnych kosmicznych ślimaków i postanowił na tym zarobić. Chciał poprowadzić licytację pomiędzy Mandalorianami i przedstawicielstwem Republiki. Mandalor przybył na Omonoth osobiście, wraz ze sporą strażą. Ze strony Republiki przybył Alek Squinquargesimus, który został uwolniony ze stacji Flashpoint. Przez przypadek na spotkaniu był również obecny admirał Saul Karath. Żadna ze stron nie była zainteresowana tak straszliwą bronią, ale nie mogła pozwolić by trafiła ona w ręce wroga. Mandalor jako, że był przywódcą jednej ze stron, mógł obiecać Adasce właściwie wszystko, czego nie mogli zrobić Karath i Squinquargesimus. Jednak negocjacje zostały przerwane przez rycerzy Jedi Zayne'a Carricka i Luciena Draay'a, oraz towarzyszy tego pierwszego. Mandalorianie wycofali się, a Republikanie zajęli się przywódcą Arkanii. W tym samym czasie, nieco zwariowany staruszek o imieniu Gorman Vandrayk, który pod przymusem pomagał stworzyć tą straszliwą broń, wyprowadził exgorthy w nieznaną przestrzeń, by nikt więcej nie posiadł takiej technologii.

Impas

Ofensywa Mandalorian zaczęła powoli słabnąć. Stoczono bitwę o Myrkr, której rezultat pozostał nieznany. Na Jebble w wyniku zarazy Rakghouli, unicestwieniu uległa cała, świeżo stworzona, armia ochotników. Republika zwyciężyła na Iridonii i Ithorze. Mandalor nie zamierzał się poddać. Wydał rozkaz ataku na Dagary Minor, Enes III i Duro. Wszystko zdawało się wracać na dawne tory, Neo-Konkistadorzy znów zwyciężali.

Jednak morale wojsk Republiki było zupełnie inne, niż na początku wojny. Walki na Iridonii i Ithorze pokazały, że Mandalorianie nie są niepokonani. Z taką wiarą ruszyli, pod przywództwem Revana, na Taris. Bitwa została wygrana i planeta, po dwuletniej okupacji, wróciła pod zwierzchnictwo własnych władz. Mandalorianie zdobyli się jeszcze na zwycięstwo w bitwie o Skupisko Jagi, ale miał to już być ich ostatni sukces.

Ofensywa Revana

Revan, z całą powierzoną mu flotą i wszystkimi Rewanżystami, uderzył na Onderon. Tam wspomagany przez generała Vaklu zdołał zadać wrogowi spore straty. Była to pierwsza przegrana bitwa, w której osobiście dowodził Mandalor. Poległo wielu Neo-Konkwistadorów, zniszczono olbrzymią liczbę Bazyliszków oraz przetrzebiono flotę Mandalorian. Jednocześnie odbito Dxun. Mandalor musiał nakazać odwrót. Revan atakował jednak dalej, odzyskując kolejne systemy, aż wreszcie wypędził wroga z terytorium Republiki. Nie oznaczało to jeszcze końca wojny, ale ofensywa trwała i generał postanowił pójść za ciosem. Odzyskał Althir, gdzie zniszczył jedną z mandaloriańskich armii. Zbliżał się czas ostatecznego rozstrzygnięcia.

Malachor V

Niewiele znacząca planeta, o której wcześniej prawie nikt nie słyszał, miała przez następne lata być jedną z najsłynniejszych w Galaktyce, a wszystko to za sprawą bitwy, która rozegrała się na jej orbicie. Revan miał dość ciągłego uganiania się za Mandalorianami i postanowił zakończyć wszystko na Malachorze. Rozkazał, zabrackiemu inżynierowi Bao-Durowi, zbudować Generator Cienia Masy. Planował zwabić flotę Mandalorian jak najbliżej planety, a następnie odpalić generator, co skutkowałoby wytworzeniem potężnego wiru grawitacyjnego, który przy odrobinie szczęścia mógł zniszczyć całą flotę wroga oraz część nielojalnej, wobec generała, floty Republiki. Plan powiódł się w 100%, ale Mandalor Ostateczny tego nie ujrzał. Zginął w pojedynku, na jaki wyzwał go Revan.

Źródła

• Tales of the Jedi: The Sith War 6: Dark Lord (Pierwsze pojawienie)
• Rycerze Starej Republiki: Flashpoint
• Rycerze Starej Republiki: Dni strachu
• Rycerze Starej Republiki: Zaślepieni nienawiścią
• Rycerze Starej Republiki: Rycerze cierpienia
• Knights of the Old Republic (We wspomnieniach)
• Knights of the Old Republic II: The Sith Lords (We wspomnieniach)