Z Biblioteki Ossus, polskiej encyklopedii ''Gwiezdnych wojen''.

Kosmiczne ślimaki - zwane exogorthami - to rodzaj mięczaków o krzemowej strukturze, występujących m.in. w okolicach pola asteroid otaczającego planetę Hoth. Stworzenia te, przystosowane do życia w kosmicznej próżni, rzadko osiągały wielkość przekraczającą 10 metrów, choć zdarzały się osobniki znacznie większe. Pierwsze wzmianki o nich datowane są na okres Starej Republiki, jednak do powszechnej świadomości społecznej wiedza o nich trafiła dużo później.

Spis treści 1 Rys historyczny 2 Występowanie 3 Biologia 4 Ekologia 5 Zastosowania 6 Ciekawostki 7 Przypisy 8 Źródła

Rys historyczny

W roku 3994 BBY jeden z naukowców z korporacji Adascorp, Gorman Vandrayk, zorganizował wyprawę w głąb jednego z Exogorthów, który akurat spoczywał w stanie uśpienia. Zbadał jego szczątkowy mózg i tym samym zdobył wiele cennych informacji o tych stworzeniach.^[1] Poważniejszym badaniom ślimak kosmiczny został poddany w czasach imperialnych. Wtedy też podejmowano pierwsze próby ich komercyjnej eksploatacji, jednak przemysł związany z przetwórstwem kosmicznych ślimaków rozwinął się dopiero w czasie nowej ery Jedi.^[2]

Występowanie

Planeta pochodzenia ślimaka kosmicznego jest nieznana^[3]. Występowanie różnych gatunków ślimaka kosmicznego odnotowano w obszarze pola asteroid otaczającego planetę Hoth^[4], układu Cularin^[5], sektora Tapani^[6] i wielu innych częściach galaktyki^[7]. Nie było dowodów na występowanie ślimaków w otwartej przestrzeni kosmicznej, ani na powierzchni planet, ale niektórzy badacze uważali, że przeżycie ślimaków w takich warunkach było możliwe^[8].

Biologia

Tkanki ślimaka zbudowane były z krzemu. Zwierzę typowo miało mniej niż 10 metrów długości^[9], jakkolwiek odnotowane były przypadki osobników liczących 800-900 metrów^[10][9], a pojawiały się doniesienia o okazach długości powyżej jednego kilometra^[8]. Agamiczne (bezpłciowe) rozmnażanie ślimaków kosmicznych następowało przez pączkowanie, przy czym podział typowo miał miejsce, gdy ślimak osiągnął długość 50 metrów^[8]. Wzrost do takich rozmiarów trwać mógł tysiące lat, a podział wcale nie musiał nastąpić: te ogromne okołokilometrowe osobniki były właśnie skutkiem braku podziału.

Nie było dowodów, aby ślimaki takie posiadały tradycyjnie rozumiane narządy zmysłów (w postaci oczu i uszu). Miały one za to parę anten pozwalających na skanowanie przestrzeni otaczającej stwora.^[8] Ślimaki poruszały się odpychając się od asteroid i szybując w kosmicznej próżni. Wytworzyły zmysł przestrzenny pozwalający na szacowanie trajektorii i prędkości każdego obiektu w otoczeniu.^[9] Miały po 8 serc i 10 nerek.^[7].

Skóra ślimaka, co do odporności, była porównywana z durastalą. Była odporna na ogień blasterów, a w przypadku większych osobników na ataki myśliwców i bombowców kosmicznych. Znacznie mniej odporne były takie wielkie ślimaki od wewnątrz: nawet strzał z pistoletu blasterowego była dla nich odczuwalny.^[8][4] Otwór gębowy ślimaka wyposażony był w zęby wystarczająco mocne, by przegryzać kadłuby statków kosmicznych.^[2]

Większość gatunków ślimaków kosmicznych nie poddawała się udomowieniu. Wyjątek stanowił gatunek zamieszkujący system Cularin, które nie tylko bywały udomowione, ale także poddawały się tresurze.^[5]

Ekologia

Ślimaki kosmiczne były wszystkożerne: żywiły się głównie myockami (inna krzemowa forma życia występująca w kosmosie), lecz także minerałami występującymi w asteroidach i różnymi rodzajami energii występującymi w kosmosie. Ich układ trawienny przystosowany był do przyswajania materii nieorganicznej: możliwe było nawet trawienie statków kosmicznych.^[2] Jeżeli jakiś układ, w którym przebywały, nie był w stanie zapewnić im tego pożywienia, to wtedy wraz z wiatrem słonecznym podróżowały do innego. W czasie podróży zapadały w pewien rodzaj hibernacji. Nie podróżowały jednak na oślep. Organy zmysłowe zwierzęcia badały odbite światło by odnaleźć potrzebne mu pierwiastki. ^[1]

Największe osobniki "ukorzeniały" się często w asteroidzie, którą zamieszkiwały i za pomocą swoich korzeni pobierały materię nieorganiczną.^[7]

We wnętrzu dużych ślimaków istniała atmosfera typu III, co oznaczało, że możliwe było tam przebywanie z użyciem aparatu tlenowego (nie był jednak potrzebny specjalny kombinezon kosmiczny).^[4] Niekiedy we wnętrzu (bliżej otworu gębowego, z dala od żołądka, aby uniknąć strawienia) tych stworzeń rozwijały się całe ekosystemy z mynockami i innymi zwierzętami jako pasożytami.^[8]

Zastosowania

Ślimaki kosmiczne znalazły wiele zastosowań w gospodarce. Wykorzystywano je w produkcji smarów i innych wyrobów przemysłu chemicznego.^[2] Znajdowały one także zastosowanie w przemyśle elektronicznym i kosmetycznym.^[10]

Ze względu na wytrzymałość i elastyczność, skórę ślimaka można było wykorzystać jako poszycie statku kosmicznego.^[2] Niektóre układy planetarne stosowały niewielkie ślimaki jako środek na ograniczenie populacji mynocków.^[3][9] Przedsiębiorstwa górnicze eksploatujące zasoby asteroid próbowały stosować ślimaki do przecinania skał, jednak nie przyniosło to pożądanych efektów: ślimaki zjadały także cenne minerały, w których wydobyciu miały pomagać.^[2]

Polowania na kosmiczne ślimaki prowadzono już w czasach Imperium.^[9] Koszt pozyskania dużego osobnika sięgał nawet 100 000 kredytów.^[3]

Ciekawostki

• Projekt kosmicznego ślimaka na potrzeby produkcji filmu Imperium kontratakuje opracowali Ralph McQuarrie i Nilo Rodis-Jamero. Skonstruowana w ILM animatroniczna kukła miała wymiary 79 na 28 cm. Zbudowano również makietę wnętrza ślimaka.^[10]

Przypisy

Źródła

• Rycerze Starej Republiki 18: Noce gniewu, część 3 (Po raz pierwszy określony jako Exogorth)
• Tapani Sector Instant Adventures
• Imperium kontratakuje (Pierwsze pojawienie)
• Alien Anthology
• Ilustrowany przewodnik po rasach obcych istot wszechświata Gwiezdnych wojen
• Special Edition Star Wars Trilogy Sourcebook
• The Wildlife of Star Wars: A Field Guide
• Space slug w Star Wars Databank (Dostęp 12.09.11) Link zapasowy na stronie archive.org
• Cularin Space Slug na Wizards.com