Łowcy nagród

Z Biblioteki Ossus, polskiej encyklopedii ''Gwiezdnych wojen''.

Łowcy nagród na pokładzie Executora.

Łowcy nagród byli najemnikami, którzy specjalizowali się w dostarczaniu wszystkiego i wszystkich za odpowiednią nagrodą. Byli nieustępliwi w ściganiu i tropieniu swojej ofiary. Za odpowiednią cenę podejmowali się oni praktycznie każdego zadania. Profesjonalny łowca nagród był wszechstronnie uzbrojony i bardzo doświadczony. Najchętniej i najczęściej pracowali sami, byli bowiem nieufni i cenili sobie dużo bardziej własne życie i zysk, niż dobro całej grupy. Zdarzało się jednak, że poszczególni łowcy nagród zawiązywali krótką, tymczasową współpracę.

Organizacje

Ten fragment artykułu wymaga poszerzenia o: informacje o Domach z czasów Imperium (Benelex itd.) oraz info o biurokracji związanej z łowiectwem (IPKL) itp.

Wielokrotnie w historii galaktyki pewne organizacje starały się skupiać i kontrolować łowców nagród. Największą i najsłynniejszą z nich była gildia łowców nagród.

Organizacje te pośredniczyły w kontaktach pomiędzy zleceniodawcą, a odpowiednim do zadania łowcą. Prowadziły szeroko rozumiane zaplecze dla działań najemników, zapewniając informacje, sprzęt, bezpieczne kryjówki i transport, biorąc za to niemały procent od nagrody. Jedynie najbardziej potężni i wpływowi mogli kontaktować się bezpośrednio z najemnikami. Pozostali korzystali właśnie z usług organizacji albo innych pośredników.

Łowcy we współpracy z organizacjami - by ułatwić sobie życie - stworzyli specjalny kodeks postępowania oraz podzielili obszary wpływów. Nie zakończyło to jednak waśni, a spisane wcześniej umowy obowiązywały jedynie na papierze. Najlepsi spośród łowców nagród posługiwali się własnym kodeksem postępowania i unikali podporządkowania się jakiejkolwiek organizacji.

Podczas wielu konfliktów w galaktyce łowcy nagród, podobnie jak reszta półświatka, z reguły starali się pozostać bezstronni, przyjmując zlecenia od każdej ze stron. W trakcie galaktycznej wojny domowej Sojusz Rebeliantów rzadko korzystał z usług najemników, uważając, że ich metody kłócą się z wartościami i ideałami, jakimi się kierował w swojej walce z Imperium. Do tego obawiano się zdrady: Imperium było dużo potężniejsze i zawsze mogło dać więcej kredytów.