Zapraszamy na kanał Biblioteki Ossus na YouTube!


Exogorth

Z Biblioteki Ossus, polskiej encyklopedii ''Gwiezdnych wojen''.
Wersja Rdo (dyskusja | edycje) z dnia 00:57, 20 cze 2009

Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kosmiczne ślimaki to rodzaj mięczaków o krzemowej strukturze występujących w okolicach pola asteroid otaczającego planetę Hoth. Stworzenia te, przystosowane do życia w kosmicznej próżni, rzadko osiągają wielkość przekraczającą 10m, choć zdarzają się osobniki znacznie większe. Pierwsze wzmianki o nich datowane są na okres Starej Republiki, jednak do powszechnej świadomości społecznej wiedza o nich trafiła dużo później.

Rys historyczny

W czasach Starej Republiki wobec braku konkretnych dowodów ślimaki kosmiczne uważano za stworzenia o charakterze legendarnym. Poważniejszym badaniom ślimak kosmiczny został poddany w czasach imperialnych. Wtedy też podejmowano pierwsze próby ich komercyjnej eksploatacji, jednak przemysł związany z przetwórstwem kosmicznych ślimaków rozwinął się dopiero w czasie Nowej Ery Jedi.[1]

Występowanie

Planeta pochodzenia ślimaka kosmicznego jest nieznana[2]. Występowanie ś. odnotowano w obszarze pola asteroid otaczającego planetę Hoth[3]. Nie ma dowodów na występowanie ś. w otwartej przestrzeni kosmicznej, ani na powierzchni planet, ale niektórzy badacze uważają, że przeżycie ś. w takich warunkach jest możliwe[4].

Biologia

Tkanki ś. zbudowane są z krzemu. Zwierzę typowo ma mniej niż 10 metrów długości[5], jakkolwiek odnotowane są przypadki osobników liczących 800-900m[6][5], a pojawiają się doniesienia o okazach długości powyżej jednego kilometra[4]. Rozmnażanie ślimaków kosmicznych następuje przez podział, przy czym podział ten typowo ma miejsce, gdy ślimak osiągnie długość 50m[4]. Wzrost do takich rozmiarów trwać może tysiące lat, przy czym podział wcale nie musi nastąpić: te ogromne okołokilometrowe osobniki.

Nie ma dowodów, aby ślimaki takie posiadały tradycyjnie rozumiane narządy zmysłów (w postaci oczu i uszu). Mają one za to parę anten pozwalających na skanowanie przestrzeni otaczającej stwora.[4] Ś. porusza się odpychając się od asteroid i szybując w kosmicznej próżni. Wytworzyły zmysł przestrzenny pozwalający na szacowanie trajektorii i prędkości każdego obiektu w otoczeniu.[5]

Ekologia

Ś. żywią się Mynockami (inna krzemowa forma życia występująca w kosmosie), lecz także minerałami występującymi w asteroidach i różnymi rodzajami energii występującymi w kosmosie. Układ trawienny ś. przystosowany jest do przyswajania materii nieorganicznej: możliwe jest nawet trawienie statków kosmicznych[1].

We wnętrzu dużych Ś. istnieje atmosfera typu III, co oznacza, że możliwe jest tam przebywanie z użyciem aparatu tlenowego (nie jest jednak potrzebny specjalny kombinezon kosmiczny).[3] Niekiedy we wnętrzu tych stworzeń rozwijają się całe ekosystemy z mynockami i innymi zwierzętami jako pasożytami.[4]

Zastosowania

Ś. znalazł wiele zastosowań w gospodarce. Wykorzystuje się je w produkcji smarów i innych wyrobów przemysłu chemicznego.[1] Znajdują one także zastosowanie w przemyśle elektronicznym i kosmetycznym i in.[6] Niektóre systemy planetarne stosują ś. jako środek na ograniczenie populacji mynocków.[5]

Przypisy






Poczytaj o Gwiezdnych wojnach na Star Wars Extreme!